(( YUI ))

สงกรานต์ชื่นฉ่ำอุรา O___O''

2008-04-15T10:08:00.000-07:00

Songkran est le nom thaïlandais de la fête du nouvel an bouddhique. Propre au Bouddhisme theravāda et basée sur le calendrier lunaire, elle est fêtée également en Birmanie (Thingyan), au Cambodge, au Laos (Pimay) et chez les Dai du Yunnan.
En Thaïlande, les réjouissances attachées à cette fête, originellement mobiles, sont désormais fixes afin de faciliter la vie civile : elles ont lieu tous les ans du 12 au 15 avril, mais suivant les villes, les dates peuvent varier. Cependant, la date exacte du nouvel an est toujours tributaire du cycle lunaire. Elle correspond aussi à la période la plus chaude de la saison sêche.

Bataille d'eau à Vientiane (Laos).
Traditionnellement, les gens rentrent dans leur famille et font acte de respect envers leurs aînés en leur versant un peu d'eau parfumée sur les mains. Si cette tradition se perpétue dans les familles, ses manifestations publiques ont énormément évolué et, aujourd'hui, la fête est devenue prétexte à de gigantesques batailles d'eau dans les rues des villes.
A Chiang Mai notamment, où cette fête est particulièrement célébrée, des pick-up chargés de bidons d'eau et de jeunes gens défilent dans les rues le long desquelles la foule est massée, « armée » de seaux d'eau. Les deux groupes, motorisés et piétons, s'aspergent mutuellement dans une ambiance bon enfant.

Bataille d'eau à Taunggyi (Birmanie).
Durant les trois jours des célébrations, il est quasiment impossible de se déplacer dans les rues sans se faire asperger copieusement plusieurs fois.
À Pattaya, la présence d'une foule de touristes et l'arrivée d'une multitude d'habitants de Bangkok fait prendre à la fête un tour délirant et souvent excessif.
Chaque année, le nouvel an bouddhique, qui voit le plus grand mouvement de population annuel en Asie du Sud-Est, est marqué d'accidents de la circulation dûs à la conduite en état d'ébriété ou à des jets d'eau qui font perdre aux motocyclistes le contrôle de leur machine.

อาจารย์ศิลป์

2008-03-11T07:30:00.000-07:00

ศาสตราจารย์ ศิลป์ พีระศรี เกิดเมื่อวันที่ 15 กันยายน พ.ศ. 2435 ในเขตซานโจวันนี (San Giovanni) เมืองฟลอเรนซ์ ประเทศอิตาลี บิดาชื่อ นาย Artudo Feroci และมารดาชื่อนาง Santina Feroci เมื่ออายุ 23 ปี สามารถสอบผ่านเป็นศาสตราจารย์ จากราชวิทยาลัยศิลปแห่งนครฟลอเรนซ์ (The Royal Academy of Art of Florence)
ปี พ.ศ. 2441 ได้เข้าศึกษาในระดับชั้นประถม หลักสูตร 5 ปี หลังจากจบหลักสูตร จึงเข้าศึกษาต่อในโรงเรียนระดับมัธยมอีก 5 ปี หลังจากนั้นจึงเข้าศึกษาทางด้านศิลปะในโรงเรียนราชวิทยาลัยศิลปะ แห่งนครฟลอเรนซ์ จบหลักสูตรวิชาช่าง 7 ปีในขณะที่มีอายุ 23 ปีและได้รับประกาศนียบัตรช่างปั้นช่างเขียน ซึ่งต่อมาได้สอบคัดเลือกรับปริญญาบัตรเป็นศาสตราจารย์มีความรอบรู้ทางด้านประวัติศาสตร์ศิลป์วิจารณ์ศิลป์และปรัชญาโดยเฉพาะมีความสามารถทางด้านศิลปะแขนงประติมากรรมและจิตรกรรม
ปี พ.ศ. 2466 ท่านได้ชนะการประกวดการออกแบบเหรียญเงินตราสยามที่จัดขึ้นในยุโรป ด้วยเหตุนี้จึงเดินสู่แผ่นดินสยามเพื่อเข้ามารับราชการเป็นช่างปั้นประจำกรมศิลปากร ในรัชสมัย พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อวันที่ 14 มกราคม พ.ศ. 2466 ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นอาจารย์สอนวิชาช่างปั้นหล่อ แผนกศิลปากร สถานแห่งราชบัณฑิตสภา
ในสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 พ.ศ. 2485 ประเทศอิตาลียอมพ่ายแพ้แก่ฝ่ายสัมพันธมิตร ชาวอิตาเลียน ในประเทศไทยตกเป็นเชลยของ ประเทศเยอรมนี กับ ญี่ปุ่น แต่รัฐบาลไทยขอควบคุมตัวท่านศาสตราจารย์ คอร์ราโด เฟโรจี ไว้เอง และ หลวงวิจิตรวาทการ ได้ดำเนินการทำเรื่องราวขอโอนสัญชาติจากอิตาเลียนมาเป็นสัญชาติไทย โดยเปลี่ยนชื่อของท่านให้มาเป็น "นายศิลป์ พีระศรี" เพื่อคุ้มครองท่านไว้ ไม่ต้องไปถูกเกณฑ์เป็นเชลยศึกให้สร้าง ทางรถไฟสายมรณะ และ สะพานข้ามแม่น้ำแคว เมืองกาญจนบุรี
ศาสตราจารย์ศิลป์ พีระศรี ได้เริ่มวางหลักสูตรวิชาจิตรกรรมและประติมากรรมขึ้นในระยะเริ่มแรกชื่อ " โรงเรียนประณีตศิลปกรรม" ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น"โรงเรียนศิลปากรแผนกช่าง" และในปีพ.ศ. 2485 กรมศิลปากรได้แยกจากกระทรวงศึกษาธิการไปขึ้นอยู่กับสำนักนายกรัฐมนตรีและรัฐบาลในขณะนั้นโดย ฯพณฯจอมพลป.พิบูลสงคราม นายกรัฐมนตรีตระหนักถึงความสำคัญของศิลปะว่าเป็นวัฒนธรรมที่สำคัญยิ่งสาขาหนึ่งของชาติ จึงได้มีคำสั่งให้ อธิบดีกรมศิลปากร ในขณะนั้นคือ พระยาอนุมานราชธน ดำเนินการปรับปรุงหลักสูตร และ ตรา พระราชบัญญัติ ยกฐานะโรงเรียนศิลปากรขึ้นเป็น มหาวิทยาลัยศิลปากร มีคณะจิตรกรรมประติมากรรม เป็นคณะวิชาเดียวของมหาวิทยาลัยศิลปากรเปิดสอนเพียง 2 สาขาวิชาคือ สาขา จิตรกรรม และสาขา ประติมากรรม โดยมี ศาสตราจารย์ ศิลป์ พีระศรีเป็นผู้อำนวยการสอนและดำรงตำแหน่งคณบดี คนแรก
ศาสตราจารย์ศิลป์ พีระศรี ได้รับมอบหมายจากรัฐบาลไทยให้ออกแบบปั้นและควบคุมการหล่อพระราชนุสาวรีย์ และอนุสาวรีย์สำคัญของประเทศไทย โดยการปั้นต้นแบบสำหรับพระปฐมบรมราชานุสรณ์ ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2472 - 2477 อนุสาวรีย์ท้าวสุรนารี พ.ศ. 2484 พระราชานุสาวรีย์ของสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว สวนลุมพินี และการออกแบบพระพุทธรูปปางลีลา ประธานพุทธมณฑล
ศาสตราจารย์ศิลป์ พีระศรี ถึงแก่กรรมที่โรงพยาบาลศิริราช เมื่อวันที่ 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2505 รวมสิริอายุได้ 69 ปี 7เดือน 29 วัน

ค า ร า บ า ว << ^ -_- ^ >>

2008-02-09T07:59:00.000-08:00

Carabao est un groupe de rock thaïlandais qui est extrêmement populaire en Thaïlande et dans les autres pays d'Asie du sud-est.
Ils sont connus pour leurs "plaeng peua chiwit" (เพลงชีวิต), ce que l'on pourrait traduire par "chansons de la vie" ; d'ailleurs MTV Asia les nomme les "vétérans". Ce style de musique contestataire apparut dans les années 1970 lors des mouvements de protestations politiques et sociales, surtout grâce au Caravan Band. Les Carabao ont réussi à mélanger le style folk/acoustique des chansons "peua chiwit" avec d'autres styles de musique thaïlandaise et aussi avec le rock occidental, ce qui leur a attribué le surnom de "rockers ethniques" ou de "Rolling Stones de l'Asie".
Les chansons des Carabao s'attaquent souvent aux problèmes sociaux et politiques, réclamant la justice sociale et défendant les citoyens ordinaires envers la minoritée dirigeante, mais ils sont aussi les auteurs de morceaux plus romantiques et philosophiques qui portent des messages universels.
Récemment, et en raison du nombre incroyable de disques pirates en Thaïlande qui a réduit leur ventes de disques de façon alarmante, Carabao a composé des chansons qualifiables d'alimentaires : Carabao Deng chanson publicitaire pour une marque de boisson énergétique, Bia Khon Thai chanson vantant les mérites d'une marque de bière.
Malgré cela, Carabao aura marqué l'année 2005 grâce à sa chanson Tsunami en hommage aux victimes de cette catastrophe.

vocub

traduire ( v .) แปล แสดงออกมา ฟ้องศาล

mouvement ( nm. ) การเคลื่อนไหว การเปลี่ยนแปลง แรงกระตุ้น

protestation ( nf. ) การคัดค้าน การประท้วง

politique ( adj. ) แห่งการเมือง ระมัดระวัง ( nm. ) นักการเมือง ( nf. ) การเมือง นโยบาย

occidental ( adj. ) ทิศตะวันตก

attribuer ( v. ) ยกให้ อ้าง กำหนด

réclamer ( v. ) ร้องทุกข์ คัดค้าน ประท้วง

qualificatif/tive ( adj. ) ที่ขยายความ ที่แถลงการณ์

เรื่องกล้วยๆๆ

2008-02-01T07:07:00.001-08:00

Banana is the common name for a fruit and also the herbaceous plants of the genus Musa which produce the commonly eaten fruit. They are native to the tropical region of Southeast Asia and Australia. Today, they are cultivated throughout the tropics. [1]
Banana plants are of the family Musaceae. They are cultivated primarily for their fruit, and to a lesser extent for the production of fibre and as ornamental plants. As the bananas are mainly tall, upright, and fairly sturdy, they are often mistaken for trees, when the truth is the main or upright stem is called a pseudostem, literally meaning "fake stem", which for some species can obtain a height of up to 2–8 m, with leaves of up to 3.5 m in length. Each pseudostem would produce a bunch of yellow, green, or even red bananas before dying and being replaced by another pseudostem.
The banana fruit grow in hanging clusters, with up to 20 fruit to a tier (called a hand), and 3-20 tiers to a bunch. The total of the hanging clusters is known as a bunch, or commercially as a "banana stem", and can weigh from 30–50 kg. The fruit averages 125 g, of which approximately 75% is water and 25% dry matter content. Each individual fruit (known as a banana or 'finger') has a protective outer layer (a peel or skin) with a fleshy edible inner portion. Typically, the fruit has numerous strings (called 'phloem bundles') which run between the skin and the edible portion of the banana, and which are commonly removed individually after the skin is removed. Bananas are a valuable source of vitamin B6, vitamin C, and potassium.
Bananas are grown in at least 107 countries.[1] In popular culture and commerce, "banana" usually refers to soft, sweet "dessert" bananas that are usually eaten raw. The bananas from a group of cultivars with firmer, starchier fruit are called plantains, and are generally used in cooking rather than eaten raw. Bananas may also be dried and eaten as a snack food. Dried bananas are also ground into banana flour.
Although the wild species have fruits with numerous large, hard seeds, virtually all culinary bananas have seedless fruits. Bananas are classified either as dessert bananas (meaning they are yellow and fully ripe when eaten) or as green cooking bananas. Almost all export bananas are of the dessert types; however, only about 10-15% of all production is for export, with the U.S. and EU being the dominant buyers.

น้ำ ^__^"

2008-01-22T05:23:00.000-08:00

L’eau artistique

L’eau fascine depuis toujours les artistes. Elle a souvent été utilisé par l’Aquatique Show International, qui joue avec l’eau et qui est passé maître dans l’art d’accorder les lumières, la musique et les eaux en mouvement. Elle est aussi un élément indispensable pour certains sports où elle est l’élément principal comme pour la natation synchronisée où la nageuse joue avec l’eau pour lui faire faire des mouvements harmonieux. L’eau est également bien présente sur les scènes de théâtre, d’opéra, de ballet, dans le music-hall, dans les cirques, ainsi que les concerts qui cherche à reproduire les sons de l’eau car ils sont plus nombreux qu’on ne le pense. Malgré tous les défis que l’eau demande, beaucoup ont relevé ce défi pour la beauté d’un élément qui provoque tant de rêves mais également de nombreux cauchemar pour le monde.

คำศัพท์

artistique ( adj. ) แบบศิลป์ งดงาม วิจิตร

fasciner ( v. ) ทำให้หลงใหล ทำให้เคลิบเคลิ้ม

maître/esse ( adj. ) สำคัญที่สุด สำคัญกว่า ( n. ) นาย ครู

lumière ( nf.) แสงสว่าง ( pl ) ความฉลาด

indispensable ( adj. ) ที่จะขาดเสียมิได้ ที่จำเป็นอย่างยิ่ง

harmonieux/euse ( adj. ) เข้ากันสนิท น่าฟัง

tant ( adv. ) ช่างมาก ช่าง

élément ( nm. ) ส่วบประกอบ ธาตุ ธาตุปัจจัย ส่วยผสม ( pl ) ความรู้เบื้องต้น

2008-01-13T21:00:00.000-08:00

Cake

Cake is a form of food that is usually sweet and often baked. Cakes normally combine some kind of flour, a sweetening agent (commonly sugar), a binding agent (generally egg, though gluten or starch are often used by vegetarians and vegans), fats (usually butter, shortening, or margarine, although a fruit purée such as applesauce is sometimes substituted to avoid using fat), a liquid (milk, water or fruit juice), flavors and some form of leavening agent (such as yeast or baking powder), though many cakes lack these ingredients and instead rely on air bubbles in the dough to expand and cause the cake to rise. Cake is often frosted with buttercream or marzipan, and finished with piped borders and crystallized fruit.[1]
Cake is often the dessert of choice for meals at ceremonial occasions, particularly weddings, anniversaries and birthdays. There are literally millions of cake recipes (some are bread-like and some rich and elaborate) and many are centuries old. Cake making is no longer a complicated procedure; while at one time considerable labor went into cake making (particularly the whisking of egg foams), baking equipment and directions have been so perfected and simplified that even the amateur cook may easily become an expert baker.

Pêche (fruit)

2008-01-06T06:16:00.000-08:00

La pêche est le fruit comestible produit par le pêcher (Prunus persica).

Les pêches sont charnues, juteuses et sucrées, avec une chair jaune, blanche, ou rouge (pêche de vigne), une peau veloutée de couleur rose-carmin à rose-saumon ou brune chez les pêches de vigne, et un noyau dur, non adhérent.

Histoire
La pêche est originaire de Chine[1], selon les botanistes modernes, et le fruit est passé en Perse et puis en Europe à travers l'Asie pendant la Préhistoire, probablement 2000 ans avant J.-C.[1][2].

Le nom scientifique Prunus Persica vient probablement du fait qu'Alexandre le Grand qui lui donna son nom européen.[réf. nécessaire]

La pêche était un des fruits préférés de Louis XIV, il en fit cultiver plus de 30 variétés différentes dans son jardin fruitier à Versailles.

Variétés
La peau duveteuse et le noyau libre (non adhérent à la chair) distinguent la pêche proprement dite des autres variétés produites par l'espèce Prunus persica : les « pêches pavie » à peau duveteuse et noyau adhérent (et de ce fait moins appréciées), et les variétés à peau lisse : « brugnons » (à noyau adhérent) et « nectarines » (à noyau libre)[3].

Il existe aussi des pêches de forme aplatie appelée "pêche plate de Chine" ou "Pentoo" (du chinois "Pan Tao" signifiant "Pêche du Paradis") ou encore "doughnut peach" en anglais (en raison de sa ressemblance avec un beignet).

Production
En 2005, la production annuelle mondiale de pêches et nectarines est d'environ 17 millions de tonnes [6] soit plus de 64% d'augmentation sur les 10 dernières années (principalement liée au triplement de la production chinoise sur la même période).

55% de la production est utilisée par l'industrie (au 3/4 pour être mis en boite) et 45% est consommée en produit frais.

La pêche est un fruit qui supporte mal le transport ; l’industrialisation de l’agriculture, la nécessité de produire moins cher, ont changé le produit : on trouve souvent des pêches dures et peu goûteuses.

En France, les Pyrénées-Orientales est le premier département à produire des fruits de qualité ; la Provence, plus industrielle, assure des volumes acceptables. Ces deux entités assurent la majorité des volumes en France, soumis à des normes d'hygiène et respect de l'environnement draconiens.

Mollusca

2007-12-12T08:50:00.000-08:00

Les mollusques (du latin mollis, mou) sont un embranchement du règne animal. Les mollusques sont des animaux non segmentés (invertébrés), à symétrie bilatérale quelquefois altérée. Leur corps se compose généralement d'une tête, d'une masse viscérale, et d'un pied. La masse viscérale est recouverte en tout ou partie par un manteau, qui sécrète une coquille calcaire. Le système nerveux comprend un double collier périœsophagien. La cavité générale est plus ou moins réduite au péricarde et aux néphridies.

Dans la classification phylogénétique, les mollusques sont des métazoaires triploblastiques cœlomates (les termes "cœlomate", "acœlomate" et "pseudocœlomate" ont récemment été retirés de la classification) bilatériens protostomiens.

L'embranchement contient plus de 130 000 espèces dont certaines sont très fréquemment consommées par l'Homme.

Certains mollusques peuvent secréter des perles en recouvrant de nacre les éléments irritants qui s'introduisent dans leur coquille.

Anatomie
Caractères généraux
Bien que descendant probablement des annélides, la plupart des mollusques ont perdu toutes traces de métamérisation. Ils ont une symétrie bilatérale, mais qui peut être altérée par une torsion du corps.

Leur tégument est mou. Il contient de nombreuses glandes qui sécrètent du mucus.

Les mollusques sont des cœlomates, mais leur cœlome se limite à un péricarde, c'est-à-dire que le cœur est situé dans une cavité creusée dans du tissu d’origine mésodermique. La cavité générale des mollusques est plus ou moins oblitérée par du tissu conjonctif, à l'exception d'une partie qui enveloppe le cœur (péricarde) et d'une autre partie, en relation avec les deux autres, qui constitue les organes excréteurs (néphridies).

Anatomie générale
Leur corps se subdivise en quatre parties :

La tête qui contient les organes sensoriels et la bouche. Elle est absente chez les bivalves.
Le pied est un organe musculeux, typique des mollusques, destiné à la locomotion. Il revêt des formes très diverses suivant les espèces.
La masse viscérale, comme son nom l'indique, contient les viscères. Elle est contenue dans une mince tunique qu’on appelle le manteau. C’est le manteau qui sécrète la coquille des mollusques, qui leur sert de protection et/ou de squelette.

Entre le manteau et la masse viscérale, le bourrelet palléal constitue une cavité palléale qui protège les organes respiratoires, et où débouchent les métanéphridies (organes excréteurs), l’intestin et les conduits génitaux.

Évolution
Les mollusques descendraient d'une organisation de type "ver". On pense qu'ils descendent des Annélides de par les traces de métamérie découvertes chez les Monoplacophores. On estime leur apparition à au moins 500 Ma à partir d'un ancêtre commun (radiation adaptative).

La fonctionnalité qui semble avoir conditionné les mollusques primitifs paraît être la radula: un organe fonctionnant comme une râpe, sorte de langue porteuse de dents chitineuses, qui permet à l'animal de se nourrir plus efficacement. Par rapport aux "vermiformes" primitifs, qui ne peuvent que gober une nourriture fragmentaire, la radula donne un avantage adaptatif, dans la mesure où elle permet d'arracher de la nourriture sur des proies cohérentes (éponges, algues, ...). Les mollusques ont ainsi inventé l'art de brouter.

L'autre fonctionnalité caractéristique des mollusques est le blindage, permettant de se protéger de prédateurs actifs: l'acquisition de plaques calcaires protégeant le dos. Ces mollusques primitifs devaient donc ressembler à des polyplacophores (une sorte d'escargot qui peut se rouler en boule comme un hérisson ou un cloporte), mais ce type est à présent très marginal.

En s'adaptant à différentes formes de vie, ils ont progressivement conquis tous les types de milieu: surtout présents en milieu marin, les Gastéropodes et les Bivalves ont ensuite réussi à s'adapter à l'eau douce. Dans leur radiation adaptative, les mollusques ont donné naissance aux classes importantes suivantes:

Les gastéropodes (escargots, limaces, patelles …) continuent à ramper, et se caractérisent par une céphalisation plus avancée. La seule innovation que leur a apportée l'évolution est que cette reptation se fait sur un organe spécialisé, le pied. Les plaques calcaires de la carapace primitive se sont simplifiées au fil du temps, ce qui a conduit à ces coquillages généralement spiralés. Quelques Gastéropodes ont conquis les milieux terrestres vers la fin du Crétacé. Il se pourrait d'ailleurs qu'ils soient les premiers animaux à être sortis de l'eau. Leur adaptation au milieu terrestre n'est pas encore totalement aboutie.

Les bivalves (moules, huîtres …) sont devenus sédentaires, et misent sur la protection que leur apporte la coquille calcaire, au point de ne pratiquement plus se déplacer. Leur mode de vie se rapproche de celui des anémones, voire des éponges, consistant à filtrer l'eau ambiante. Dans cette évolution, ils ont perdu leur tête, devenue inutile, et les yeux ne sont plus présents que sous forme dégénérée, dans quelques espèces. Les bivalves constituent un cas intéressant où une régression fonctionnelle (perte du déplacement propre aux structures vermiformes) se traduit par un succès évolutif.

Les céphalopodes (poulpes, calmars, seiches …) ont appris à nager, et sont des prédateurs. La capacité d'attraper des proies qui peuvent chercher à s'échapper met une contrainte évolutive forte sur ce qui caractérise ce groupe: de bons yeux, et un cerveau performant capable de coordonner les mouvements de chasse. La coquille commune des invertébrés, que l'on retrouve chez l'argonaute, tend à se profiler en pointe, se réduire comme chez la seiche, voire disparaître totalement comme chez le poulpe.
On remarquera que les bivalves et les céphalopodes ont perdu leur radula, caractère qui avait été la cause de l'explosion radiative initiale des mollusques

...ในหลวงกับ...การศึกษา..ไทย...-

2007-12-06T08:15:00.000-08:00

ตลอดระยะเวลาอันยาวนานที่ผ่านมาถึง ๕๐ ปี นับจากที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดช ได้เสด็จขึ้นเถลิงถวัลยราชสมบัติเมื่อวันที่ ๙ มิถุนายน พุทธศักราช ๒๔๘๙ ชาวไทยทั้งปวงก็ได้ตระหนักดีว่า พระองค์มีพระราชหฤทัยมุ่งมั่นที่จะแก้ไขปัญหาความเดือดร้อนของราษฎรเสมือนหนึ่งเป็นความทุกข์ของพระองค์ มิได้ทรงเหน็ดเหนื่อยอ่อนล้าในการพระราชทานความช่วยเหลือบำบัดทุกข์บำรุงสุขแก่พสกนิกรของพระองค์แต่อย่างใด ทรงเป็นพระมหากษัตริย์ที่พรั่งพร้อมด้วยทศพิธราชธรรม ทรงบำเพ็ญพระราชกรณียกิจน้อยใหญ่เพื่อประโยชน์สุขของประชาชนชาวไทยทรงปฏิบัติพระองค์เป็นเยี่ยงอย่างในการพัฒนา ในแต่ละปีทรงอุทิศเวลาในการเสด็จพระราชดำเนินเยี่ยมเยียนราษฎรในท้องถิ่นทุรกันดารหมุนเวียนไปทั่วทุกภาคของประเทศ ทรงเป็นพระมหากษัตริย์พระองค์เดียวในโลกที่ทรงยอมตรากตรำพระวรกายเพื่อปวงประชาด้วยการบำเพ็ญพระราชกรณียกิจน้อยใหญ่ อันยังประโยชน์สุขแก่ประเทศ ซึ่งเป็นที่ประจักษ์แก่สายตาทั้งชาวไทยและต่างประเทศมาโดยตลอด
งานสำคัญประการหนึ่งที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงสนพระราชหฤทัย และให้ความสำคัญเสมอมาก็คืองานด้านการศึกษา ศาสนา และศิลปวัฒนธรรม ซึ่งเป็นเรื่องของการพัฒนาคนโดยตรง ดังพระบรมราโชวาทที่พระราชทานในพิธีพระราชทานปริญญาบัตรของวิทยาลัยวิชาการศึกษาประสานมิตร เมื่อวันที่ ๑๒ ธันวาคม ๒๕๑๐ ความตอนหนึ่งว่า
"…งานด้านการศึกษาเป็นงานสำคัญที่สุดอย่างหนึ่งของชาติ เพราะความเจริญและความเสื่อมของชาตินั้น ขึ้นอยู่กับการศึกษาของชาติเป็นข้อใหญ่ ตามข้อเท็จจริงที่ทราบกันดีแล้ว ระยะนี้บ้านเมืองของเรามีพลเมืองเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ทั้งมีสัญญาณบางอย่างเกิดขึ้นด้วยว่า พลเมืองของเราบางส่วนเสื่อมทรามลงไปในความประพฤติและจิตใจ ซึ่งเป็นอาการที่น่าวิตก ถ้าหากยังคงเป็นอยู่ต่อไป เราอาจจะเอาตัวไม่รอด ปรากฏการณ์เช่นนี้ นอกจากเหตุอื่นแล้ว ต้องมีเหตุมาจากการจัดการศึกษาด้วยอย่างแน่นอน เราต้องจัดงานด้านการศึกษาให้เข้มแข็งยิ่งขึ้น…"
พระราชกรณียกิจในส่วนที่เกี่ยวกับการศึกษาในระบบโรงเรียนนั้น เริ่มจากใน พ.ศ. ๒๔๘๙ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ตั้งโรงเรียนขึ้นสำหรับพระราชโอรสและพระราชธิดา บุตรข้าราชบริพารในพระราชวัง ตลอดจนเปิดโอกาสให้บุคคลทั่วไปได้ร่วมเรียนด้วย และเมื่อพระองค์ได้เสด็จพระราชดำเนินเยี่ยมราษฎรและหน่วยปฏิบัติการทหารตำรวจตามบริเวณชายแดนทุรกันดารอยู่เนืองๆ ทำให้ทรงทราบถึงปัญหาการขาดแคลนที่เรียนของเด็กและเยาวชน อันเนื่องมาจากการให้บริการของรัฐไม่ทั่วถึง และมีปัญหาเรื่องการแตกแยกในอุดมการณ์ทางการเมือง ทำให้เยาวชนบางส่วนขาดโอกาสทางการศึกษา พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวจึงมีพระราชดำริให้ทหารช่วยก่อสร้างโรงเรียน เพื่อให้ทหารมีส่วนช่วยเหลือประชาชนด้านการศึกษา ตามโอกาสอันควร โดยให้แม่ทัพภาคเป็นแกนนำในการก่อสร้างโรงเรียนในเขตพื้นที่ที่รับผิดชอบ และพระราชทานพระราชทรัพย์ส่วนพระองค์ สนับสนุนการก่อสร้างโรงเรียน พระราชทานนามว่า "โรงเรียนร่มเกล้าฯ" นอกจากนั้นยังได้พระราชทานพระราชทรัพย์เพื่อร่วมสร้างโรงเรียนตำรวจตระเวนชายแดน สำหรับชาวไทยภูเขาที่อาศัยอยู่ในดินแดนทุรกันดารห่างไกลการคมนาคม ซึ่งมีชื่อเรียกว่า "โรงเรียนเจ้าพ่อหลวงอุปถัมภ์" อนึ่งพระองค์ยังทรงเล็งเห็นถึงปัญหาของเยาวชนที่ครอบครัวประสบปัญหาเดือดร้อนจากสาธารณภัย ภัยธรรมชาติ จึงทรงพระเมตตารับอุปถัมภ์ ให้กำลังใจแก่เยาวชนที่ขาดแคลนเหล่านี้ อันได้แก่ โรงเรียนราชประชานุเคราะห์และโรงเรียนสงเคราะห์เด็กยากจน

วันพ่อ

2007-12-05T06:19:00.000-08:00

ถึงวันพ่อทั้งที ...

ก้อมีอะไรอยากจะบอก

ว่า รักในหลวง

ขอให้ในหลวงมีพลานามัยที่แข็งแรง

มีพระชนมายุที่ยืนยาว

จะได้เป็นร่มโพธิ์ร่มไทรของชาวไทยตลอดไปปปปปปปป

ทรงพระเจริญ

สุดท้ายก็อยากบอกอีกว่า

หนูรักพ่อนะ

รัก รัก รัก

<<เขิลอ่ะ..>>

<<แต่จริงใจนะเนี่ย>>

ตะลอนนนนนน

2007-11-29T06:39:00.001-08:00

แหม...อีกไม่กี่วันก็ได้ไปเที่ยวแล้ว

ดีใจ ดีใจ ดีใจ

ไปครานี้มีเพื่อนในกลุ่มไปด้วย...

ดีใจ ดีใจ ดีใจ

แม้จะไม่ได้ไปหมดแต่เดี๋ยวเพ่คนนี้จะถ่ายรูปเพื่อนะ..+------+

ตะลอนนนนนน

2007-11-29T06:39:00.000-08:00

......กินเพื่อ.....สุขภาพ.....

2007-11-27T02:34:00.000-08:00

ไม่ว่าในสภาพอากาศแบบไหน เคล็ดลับการบริโภคที่จะทำให้คุณมีสุขภาพร่างกายดีได้ตลอดปี คือ ดื่มน้ำอุ่นผสมน้ำมะนาวทุกเช้าเพราะน้ำมะนาวจะช่วยล้างทำความสะอาดระบบต่าง ๆ ของร่างกาย ทำให้ร่างกายสดชื่น โดยเฉพาะผู้ที่สูบบุหรี่ น้ำมะนาวจะช่วยขับเสมหะ ควบคุมการรับประทานอาหารให้สมดุลเพราะ ภาวะโภชนาการที่ดี คือ ต้องมีความพอดีระหว่าง คาร์โบไฮเดรต กับ โปรตีน และควรดื่มน้ำสะอาดให้ได้วันละ 2 ลิตร และออกกำลังกายสัปดาห์ละ 4 - 5 ชั่วโมง อย่าติดกาแฟ การบริโภคกาแฟมาก ๆ ทำให้ร่างกายขาดน้ำและหงุดหงิด วิธีแก้สำหรับผู้ติดกาแฟ คือ เมื่อใดที่คิดจะดื่มกาแฟ ก็ดื่มน้ำเปล่าไปก่อน 1 แก้วใหญ่ วิธีนี้นอกจากจะช่วยให้หายหงุดหงิดระหว่างทำงานแล้ว ยังทำให้น้ำหนักตัวลดลงได้ด้วย คุณค่าของอาหารเช้าเลือกทานอาหารเช้าที่มีคุณค่า ควรงดของทอด ของมัน อาหารรสจัด ควรรับประทาน โยเกิร์ต ผัก ผลไม้ สักชามและปิดท้ายด้วยน้ำผลไม้สักแก้ว ก็จะทำให้ร่างกายสดชื่นตลอดทั้งวันได้ ควรบริโภคอาหารที่มีไขมันบ้างเพราะร่างกายคนเรายังต้องการไขมันในปริมาณที่เหมาะสม ไม่มากหรือน้อยเกินไป มื้อกลางวันกับอาหารแป้งร่างกายต้องการแป้งในปริมาณที่พอเหมาะ เพื่อให้มีเรี่ยวแรงทำงานได้ตลอดบ่าย ในเมนูมื้อกลางวันลองเลือกรับประทานอาหารประเภทแป้งที่มีเส้นใยไฟเบอร์ อย่างเช่นขนมปังโฮลวีต และข้าวโอ๊ตดูบ้าง นอกจากจะช่วยให้อิ่มท้องและยังช่วยลดคลอเลสเตอรอลได้ด้วย

PENGUIN

2007-11-26T07:48:00.000-08:00

Manchot est un terme désignant plusieurs espèces de l'ordre des sphénisciformes, actuellement inclus dans celui, plus vaste, des ciconiiformes. Ce sont des oiseaux marins de l'hémisphère austral, incapables de voler à cause de leur adaptation à la vie aquatique. L'espèce la plus connue, le manchot empereur, vit en Antarctique. Les gorfous sont aussi appelé « manchots à aigrettes »
On confond souvent les termes manchots et pingouins, en raison des légères ressemblances physiques de ces oiseaux, et de la traduction anglaise : en:penguin. Cependant ces deux sortes d'oiseaux n'ont aucune parenté : le manchot appartient aux Sphenisciformes, tandis que le pingouin appartient aux Charadriiformes. En outre, le manchot vit dans l'hémisphère sud, tandis que le pingouin se rencontre dans l'hémisphère nord, jusqu'en Bretagne. Le pingouin peut voler.
L'anglais participe à cette confusion : manchot se traduit par penguin, et pingouin, par auk (ou razorbill pour le petit pingouin). Beaucoup d'autres langues ont suivi l'exemple anglais. Selon le Dictionnaire historique de la langue française de Robert, le mot pingouin est emprunté au néerlandais pinguin (en 1598), lui-même d'origine obscure, bien qu'on l'ait rapproché du mot latin pinguis qui signifie « gras ». Le dictionnaire étymologique de l'afrikaans, Etimologiesewoordeboek van afrikaans, prétend que le mot sera emprunté au portugais. Dans le cas de l'anglais, on a également rapproché le mot du gallois « pen gwyn », « tête blanche », nom donné par les Gallois au Grand pingouin (espèce maintenant disparue) sans qu'on puisse en être certain. Les marins anglais ont confondu les deux types d'oiseaux. C'est l'Académie des sciences qui, lors d'un vote très serré (à une voix près), a préféré le nom de manchot à celui de pingouin. Le terme de « manchot » serait dû à l'ornithologue Brisson qui utilisa le latin mancus (estropié) en référence à leurs ailes réduites.

référence = ( nf. ) การอ้างถึง ข้ออ้างอิง ข้ออ้างถึง ( pl ) เอกสารที่อ้างอิง หนังสือคู่มือ

manchot = ( n ) คนแขนด้วน มือด้วน

l'hémisphère = ( nm. ) ครึ่งโลก กึ่งทรงกลม

pingouin = ( nm. ) นกทะเลหนาวชนิดหนึ่ง นกเพ็นกวิน

ressemblances = ( nf. ) ความตล้ายคลึงกัน ความเหมือน

Pieniny

2007-11-11T05:41:00.000-08:00

Pieniny (German: Pieninen) is a mountain range in Poland and Slovakia.

Panorama of Pieniny Mountains from Three Crowns Peak
The Pieniny mountain range is divided into three parts – Pieniny Spiskie (Slovak: Spišské Pieniny) and Pieniny Właściwe (Slovak: Centrálne Pieniny) in Poland and Malé Pieniny (English: Lesser or Little Pieniny; Polish: Małe Pieniny) in Slovakia. The Pieniny mountains consist mainly of the limestone and dolomite rock strata. The most famous peak, Trzy Korony (Three Crowns), is 982 meters high. Pieniny’s highest peak – Wysoka (Polish); Vysoké Skalky (Slovak) – reaches 1,050 meters above sea level.

สวยๆๆๆ

วิวดีมากๆๆๆ

อยากไปปๆๆๆ

Éléphant

2007-11-07T04:52:00.000-08:00

Éléphant

Les éléphantidés (Elephantidae) forment l'unique famille

de mammifères de l'ordre des Proboscidiens.

Cette famille comptait de très nombreuses espèces par le passé,

dont le mammouth ou le stégodon.
La plupart des espèces d'éléphantidés sont éteintes

et à l’heure actuelle, cette famille regroupe diverses sous-espèces

correspondant à trois espèces principales : l'éléphant de savane

et l'éléphant de forêt (autrefois regroupés sous l’expression

« éléphant d'Afrique ») et l'éléphant asiatique

(parfois anciennement éléphant indien) qui se distinguent

par certaines caractéristiques anatomiques, les éléphants

d'Asie étant en général plus petits.

bonbon

2007-09-22T00:33:00.002-07:00

Un bonbon est une confiserie, généralement aromatisée avec divers goûts de fruits sucrés. Un bonbon est généralement emballé dans un petit carré de plastique.
On peut mettre les bonbons dans une bonbonnière, une sorte de bocal pour les conserver.

Par type
Bonbons caramélisés (caramel).
Bonbons dragéifiés (Dragée).
Bonbons réglissés (Réglisse).
Bonbons gélifiés (ex: Haribo).
Bonbons gélatinés (ex: Marshmallow).
Sucettes (ex : Chupa Chups).
Gomme à mâcher (ex:Malabar).

Les bonbons traditionnels par localités

Espagne
Touron

France
Angélique confite de Niort, Niort
Anis de Flavigny, Flavigny-sur-Ozerain
Berlingot de Nantes, Nantes
Bergamote de Nancy, Nancy
Violette de Toulouse, Toulouse
Bêtises de Cambrai, Cambrai
Boulet de Montauban, Montauban
Cachou Lajaunie, Toulouse
Calissons d'Aix, Aix-en-Provence
Chiques de Bavay , Bavay
Coussin de Lyon, Lyon
Cocon de Lyon, Lyon
Sarments du beaujolais, Villefranche
Cotignac d'Orléans, Orléans
Dragée de Verdun, Verdun
Forestine de Bourges, Bourges
Fruit confit d'Apt, Apt
Gallien de Bordeaux, Bordeaux
Négus de Nevers, Nevers
Nougat de Montélimar, Montélimar
Grisette de Montpellier, Montpellier
Pastille de Vichy, Vichy
Praline de Montargis, Montargis
Réglisse d'Uzès, Uzès
Sucre de Pomme de Rouen, Rouen
Sucre d'orge de Vichy, Vichy
Caramel au beurre salé, Bretagne
Caramels d'Isigny, Normandie
Marron glacé d'Ardèche, Ardèche
Niniche de Bretagne, Bretagne
Nougat de Provence, Provence
Pastille du mineur, Nord-Pas-de-Calais
Pâte de fruits d'Auvergne, Auvergne
Pâte de fruits de Provence, Provence
Touron du Pays Basque, Pays basque

Hollande
Hopjes

Occasion
Le chocolat et les bonbons est donnée , acheté et n'importe quel moment.Quels Enfants ne raffoleraient pas de ces délicieux bonbons ? Eh bien , il est est très populaire lors de la Saint-Valentin.On l'offre à notre amoureuse ou amoureux en signe d'amour.Aussi à Halloweenles enfants frappent à la porte et ils recoivent des bonbons.Il y a aussi pâques , Noêl ou le jour de l'an.

Ingrédients
Chocolat
Sucre
Gélatine
Amidon
Colorants
Arômes

Limoges

2007-09-03T00:24:00.000-07:00

Limoges est une ville du centre-ouest de la France, préfecture du département de la Haute-Vienne et chef-lieu de la région Limousin. Ses habitants sont appelés les Limougeauds et Limougeaudes.

Géographiquement, elle est située à 220 km au nord-est de Bordeaux, à 290 km au nord de Toulouse, à 390 km au sud de Paris et est traversée par la Vienne.

Elle est officiellement 24e ville de France avec plus de 137 000 habitants, au cœur d’une agglomération de plus de 180 000 habitants. Avec près de 248 000 habitants, elle possède la 36e aire urbaine de France.

Elle est surnommée « capitale des arts du feu » en raison de l’implantation historique dans la ville de l’industrie de porcelaine, de renommée internationale, et de l’artisanat de l’émail et des vitraux.

Limoges réclame en 2006 d’appartenir aux Villes et Pays d'Art et d'Histoire[1] ; la réponse devrait être connue en 2008[2]

GéogrLimoges est située au nord du grand sud-ouest de la France, sur la Vienne. Elle marque le point de commencement des contreforts ouest du Massif Central.

Le sous-sol limougeaud, comme la quasi-totalité du territoire limousin, est de l’époque précambriennne (granit), mais la ville est située sur un socle de gneiss.

Climat
À 150 kilomètres à vol d’oiseau de l’océan Atlantique, la ville possède un climat tempéré océanique de façade ouest, à légère tendance montagnarde, dû à la proximité du Massif Central et à l’altitude (la commune culmine à plus de 400 m et les sommets de 500 m sont proches).

Les hivers sont moins neigeux qu'avant, la neige se limitant à une ou deux journées de fortes précipitations par an, généralement fin janvier, parfois plus doux et l’été laisse sa place à un automne clément, véritable été indien.

Le total annuel des précipitations, sous l’influence de la montagne proche, est assez élevé (entre 900 et 1100 mm).

Espaces verts
Limoges bénéficie d’une situation privilégiée, de par la proximité de la campagne environnante. De nombreux parcs agrémentent la ville :

le Champ de Juillet, (4 ha) le plus connu, situé au pied de la gare des Bénédictins, qui accueillait autrefois la Foire-Exposition et qui est désormais le lieu de tenue de la grande fête foraine d’hiver ;
le jardin d’Orsay, (1,8 ha), situé à l’ouest du vieux centre-ville, entre le palais de justice et la place des Carmes. On y trouve un des monuments aux morts municipaux. Les vestiges de l’antique amphithéâtre romain de la cité d’Augustoritum sont enfouis sous le parc ;
le parc Victor Thuillat, (3,7 ha), près des cités ouvrières, au nord-ouest du centre-ville, très apprécié grâce à sa rivière anglaise et ses parterres fleuris ;
le parc de l’Aurence, véritable poumon vert occidental de la ville, s'étalant sur près de 40 ha entre Couzeix et Limoges, bordant les cités de la ZUP de l’Aurence et les quartiers résidentiels de Corgnac, Beaublanc et Le Vigenal. Le parc est établi dans la vallée de l’Aurence ;
le parc de l’Auzette, (16 ha sur Limoges), partant des communes de Panazol et Feytiat. C’est la "coulée verte" limougeaude, trait d’union entre la campagne limousine et le vieux quartier historique des Ponts ;
le jardin de l'Évêché, (5 ha au total), qui regroupe près du musée du même nom, sur environ quatre hectares, un jardin botanique, un jardin à la française et un parc de jeux ;
les bords de Vienne, bien aménagés ces dernières années, constituent deux bandes de verdure agrémentées de jeux et de structures sportives de Panazol à Condat-sur-Vienne sur la rive gauche et de l'autoroute à la nouvelle voie de liaison sud sur la rive droite ;
la roseraie du Mas-Jambost, route de Saint-Junien, qui abrite plusieurs centaines de rosiers pour 200 variétés[5] ;
le bois de la Bastide, (plus de 90 ha), entre la zone industrielle Nord et Beaubreuil, est le lieu de promenade privilégié des sportifs (parcours de santé). Il est situé non loin du lac d’Uzurat, voulu par l’ancien maire Louis Longequeue, où se trouve aussi le camping municipal.
Limoges est ville fleurie par le Conseil National des Villes et Villages Fleuris de France, lauréat européen 2001 et prix national 2002.

ดาวินซี...

2007-08-31T02:31:00.000-07:00

เดี๋ยวเธอเห็นแล้วจะตะลึง!!!!!!

ตะลึงไหมย่ะ...

homme

2007-08-27T09:49:00.000-07:00

Un homme est un individu de sexe masculin et d 'espèce humaine, par opposition à la femme (individu de sexe féminin). Il possède des organes differents de ceux de la femme.

Biologie et anatomie
L'homme est le mâle de l'espèce humaine et possède une paire de chromosomes sexuels XY, alors que la femme, femelle du même groupe humain, possède une paire de chromosomes sexuels XX. Les hommes et les femmes ont normalement des productions hormonales différenciées et les hormones typiques de l'homme sont les androgènes parmi lesquels la testostérone pour la reproduction des spermatozoïdes en vue de la fécondation (procréation des êtres humains). Les appareils génitaux diffèrent notablement, comme pour les autres espèces vivantes. Des différences sexuelles secondaires apparaissent après la puberté, comme les poils (en nombre causé par les androgènes) et l'accroissement de l'organe reproducteur.

Hommes et sport
Certaines disciplines sportives, comme par exemple l'athlétisme, la gymnastique ou de nombreux sports de ballons, sont organisées sans mixité. Dans de telles disciplines, seuls les hommes sont autorisés à s'inscrire dans la catégorie "hommes" d'une compétition et l'inscription dans cette catégorie leur interdit l'accès à la catégorie "femmes".

Les disciplines qui ne réservent aux hommes aucune catégorie particulière, et donc où la performance de chacun est comparée sans distinction "homme/femme", sont peu nombreuses ; la course hippique, la course automobile et la voile appartiennent à ce dernier type de discipline. La plupart des disciplines sportives sont pratiquées à la fois par des hommes et par des femmes mais elles sont organisées sans mixité et la règle courante consiste à comparer les performances des hommes exclusivement entre elles. Dans la plupart des compétitions mixtes, telles que le marathon, où les hommes et les femmes sont ensemble, les organisateurs appliquent cette règle de comparaison entre hommes d'un côté et entre femmes d'un autre.

Dans le sport professionnel, les salaires et les primes des hommes sont le plus souvent supérieurs a ceux des femmes, le sport masculin étant plus diffusé dans les médias et générant donc plus de revenus. Le football et le cyclisme sont des exemples frappants. Les sports ont historiquement été pratiqués exclusivement par des hommes; les femmes ne pouvant légitimement pratiquer ce type d'activité. Bien que cette tendance tend à se modifier,les hommes pratiquent encore davantage de sports que les femmes et ce, dans la plupart des cultures contemporaines.

ทิปเล็ก ๆ น้อย ๆเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์

2007-08-16T06:42:00.001-07:00

30 ทิปเล็ก ๆ น้อย ๆเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ค่ะ

1. ในขณะที่คุณกำลังจะ Restart เครื่องใหม่ ก่อนที่จะกดปุ่ม OK ให้คุณกด Shift ค้างไว้ จะทำให้คุณ Restart ได้เร็วขึ้น

2. ในบาง Web Site หากคุณกด Ctrl ค้างไว้ และเลื่อน Scroll ที่ Mouse จะทำให้ตัวอักษรของ Web Site นั้นใหญ่ขึ้น

3. หากกดปุ่ม Refresh หรือ F5 แล้วยังเป็นข้อมูลเดิม ลองกด Ctrl + F5 รับรองจะได้ข้อมูลที่ใหม่ล่าสุดแน่ๆ

4. คุณสามารถเปิดไฟล์ Tips.txt ขึ้นมาเพื่ออ่านเทคนิคต่างๆ ได้ ซึ่งไฟล์นี้จะอยู่ใน c:\\windows ของคุณ

5. ในระหว่างที่คุณกำหลังใช้งาน IE อยู่นั้น สามารถกดปุ่ม F4 เพื่อเป็นการเปิดดู URL List ในช่อง Address ได้เลย

6. การกดปุ่ม Esc ระหว่างการใช้ IE จะทำให้ IE ของคุณนั้นหยุดโหลดได้ โดยที่ไม่ต้องกดปุ่ม Stop

7. ระหว่างการใช้ IE สามารถกดปุ่ม Alt + D หรือ Ctrl + Tab เพื่อเข้า Address bar อย่างเร็วได้

8. คุณสามารถเพิ่มความเร็วให้กับ Internet ได้โดยทำการถอดสายเครื่องโทรศัพท์ ที่มีการต่อพ่วงอยู่กับสายที่ใช้ต่อ Internet ออก

9. คุณสามารถ ไปที่ Start -> Run และพิมพ์ว่า welcome กด Enter เพื่อเปิดหน้าต่างต้อนรับของ Windows ได้

10. ที่ Notepad หรือ ICQ หากคุณลืมเปลี่ยน Mode ภาษา ให้กดปุ่ม Ctrl + Back Space เพื่อแก้คำที่พิมพ์ผิดไปแล้ว

11. คุณสามารถ เปิด Folder Desktop อย่างรวดเร็ว โดย Start -> Run พิมพ์จุด (.) ลงไปแล้วกด Enter

12. ใน IE สามารถกด Space Bar เพื่อนเลื่อนหน้า Page ลงได้ ส่วนเลื่อนขึ้นคือ Shift + Space Bar

13. ใน Windows คุณไม่สามารถ สร้าง Folder ที่ชื่อ \"con\" ได้

14. ใน IE ที่ช่อง Address ปุ่ม Ctrl+Enter สามารถช่วยคุณ ในการพิมพ์ URL ได้เร็วยิ่งขึ้น

15. การกด Ctrl ค้างเอาไว้ ตอนเวลา BOOT เครื่อง จะทำให้คุณไม่พลาด Startup Menu

16. คุณสามารถปิดนาฬิกาที่ Taskbar ได้ โดยคลิกขวาที่ Task bar > Properties > เอาเครื่องหมาย Show Click ออก

17. หากคุณกด F11 ใน Windows Explorer จะช่วยให้มีการทำงานที่สะดวกขึ้น

18. ใน ICQ การส่ง Message หากคุณกด Ctrl+Enter จะสะดวก กว่าการ Click Mouse ที่ปุ่ม send

19. คุณสามารถกด F2 เพื่อ ใช้ในการเปลี่ยนชื่อ Icon ต่างๆ ได้

20. การกด F5 ใน NotePad จะเป็นการแทรก เวลา และวันที่ ปัจจุบัน

21. การกด Windows + E จะเป็นเปิด Windows Explorer ขึ้นมา

22. เปิด System Properties อย่างรวดเร็วคือการกด Window + Pause Break

23. การย่อยทุกๆ หน้าต่างที่เปิดใช้งาน ให้ยุบไปให้หมด คือการกด Window + D ถ้าจะขยายคืนมาอีก ให้กดซ้ำ

24. การเคาะวรรคในโปรแกรม Dreamweaver คือ Shift + Ctrl + Space Bar ส่วนการเว้นบรรทัดคือ Shift + Enter

25. การลบไฟล์แบบ ไม่เก็บไว้ใน Recycle Bin คือการกด Shift + Delete

26. การกด Shift ค้างไว้ เวลาใส่แผ่น CD-Rom จะเป็นการไม่ให้มันเปิด Autorun ของแผ่น CD-Rom นั้นขึ้นมา

27. การ Restart เครื่องอย่างเร็ว คือไปที่ Start -> Shut Down... -> Restart จากนั้น ก่อนที่จะ OK ให้กด Shift ค้างเอาไว้

28. ในระหว่างใช้ Browser คุณสามารถกดปุ่ม Space Bar เพื่อเลื่อนหน้าลง และ Shift + Space Bar เพื่อนเลื่อนหน้าขึ้นได้

29. กด Shift + คลิก จะเป็นการเปิดหน้าต่างขึ้นมาใหม่ โดยไม่ต้อง back กลับ

30. คุณสามารถ ไปที่ Start -> Run และพิมพ์ว่า hwinfo /ui กด Enter เพื่อดูรายงานต่างๆ ของ HardWare

จาก forward mail

MY..MOM..จุ๊บ.จุ๊บ

2007-08-12T06:09:00.000-07:00

วันแม่

วันแม่แห่งชาติ ตรงกับวันที่ 12 สิงหาคมของทุกปี เป็นวันคล้ายวันพระราชสมภพของสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ โดยริเริ่มเป็นครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2519 โดยคณะกรรมการอำนวยการสภาสังคมสงเคราะห์แห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์ จนถึงปัจจุบัน
สัญลักษณ์ที่ใช้ในวันแม่คือ ดอกมะลิ ซึ่งมีสีขาวบริสุทธิ์ ส่งกลิ่นหอมไปไกลและหอมได้นาน อีกทั้งยังออกดอกได้ตลอดทั้งปี เปรียบได้กับความรักอันบริสุทธิ์ของแม่ที่มีต่อลูกไม่มีวันเสื่อมคลาย

ความเป็นมาของวันแม่แห่งชาติในประเทศไทย

งานวันแม่จัดขึ้นครั้งแรกเมื่อวันที่ 10 มีนาคม พ.ศ. 2486 ณ.สวนอัมพร โดยกระทรวงสาธารณสุข แต่ช่วงนั้นเกิดสงครามโลกครั้งที่ 2 งานวันแม่ในปีต่อมาจึงต้องงดไป เมื่อวิกฤติสงครามสงบลง หลายหน่วยงานได้พยายามให้มีวันแม่ขึ้นมาอีก แต่ก็ไม่ประสบผลสำเร็จเท่าที่ควร และมีการเปลี่ยนกำหนดวันแม่ไปหลายครั้ง ต่อมาวันแม่ที่รัฐบาลรับรอง คือวันที่ 15 เมษายน โดยเริ่มจัดตั้งแต่ปี พ.ศ. 2493 แต่ก็ต้องหยุดลงอีกในหลายปีต่อมา เนื่องจากกระทรวงวัฒนธรรมถูกยุบไป ส่งผลให้สภาวัฒนธรรมแห่งชาติซึ่งรับหน้าที่จัดงานวันแม่ขาดผู้สนับสนุน
ต่อมาสมาคมครูคาทอลิกแห่งประเทศไทย ได้จัดงานวันแม่ขึ้นอีกครั้ง ในวันที่ 4 ตุลาคม พ.ศ. 2515 แต่จัดได้เพียงปีเดียวเท่านั้น จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2519 คณะกรรมการอำนวยการสภาสังคมสงเคราะห์แห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์ จึงได้กำหนดวันแม่ขึ้นใหม่ให้เป็นวันที่แน่นอน โดยถือเอาวันเสด็จพระราชสมภพของสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ วันที่ 12 สิงหาคมเป็นวันแม่แห่งชาติ และกำหนดให้ดอกไม้สัญลักษณ์ของวันแม่ คือ ดอกมะลิ นับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา

และสุดท้ายนี้..

หนูอยากบอกแม่ว่า..

รักนะ..ตัวเอง.. ( เขิลล์ง่ะ )

about..รองเท้า

2007-08-09T11:31:00.000-07:00

เพื่อนๆ เคยเจอปัญหาแบบเรา หรือเปล่า ที่แบบว่าเลือกซื้อรองเท้าตั้งนานสองนาน แต่พอซื้อกับมาใส่ที่บ้านจริงๆ กับทรยศหักหลังมากัดเท้าของเราซะงั้น เซ็งสุดใจ เท่านั้นไม่พอยังทำเอาเท้าอันแสนบอบบางมีอันเป็นแผลให้แสบๆขันๆ อีกต่างหาก ... ดังนั้นเพื่อไม่ให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอย...เราขอแนะนำ10 ข้อปฏิบัติก่อนเลือกซื้อรองเท้า จ๊ะ

1. ไม่มีมาตรฐานของขนาดรองเท้า รองเท้าต่างยี่ห้อเบอร์เดียวกันอาจไม่เท่ากันก็ได้ หรือแม้แต่รองเท้ายี่ห้อเดียวกันแต่คนละรุ่น เบอร์เดียวกันก็อาจจะไม่เท่ากันได้

2. วัดขนาดของเท้าทั้งสองข้างก่อนเลือกซื้อรองเท้าเสมอ เพราะส่วนใหญ่เท้าทั้งสองข้างมีขนาดไม่เท่ากัน
3. เลือกรองเท้าที่เหมาะกับรูปเท้า เช่น หากหน้าเท้ากว้างก็ควรเลือกรองเท้าที่มีลักษณะหน้าเท้ากว้าง ควรคิดไว้เสมอว่ารองเท้ามีไว้เพื่อป้องกันเท้า มิใช่ทำให้เท้าเจ็บ

4. ลองรองเท้าในแบบ ขนาด และรูปทรงต่างๆ ก่อนตัดสินใจ เพื่อให้ได้รองเท้าที่เหมาะสมกับเท้าของเรามากที่สุด
5. ความยาวที่เหมาะสม คือ ควรจะมีพื้นที่เหลือระหว่างปลายนิ้วเท้าที่ยาวที่สุดกับขอบในรองเท้าประมาณ 3/8 ถึง 1/2 นิ้วฟุต

6. ความกว้างที่เหมาะสม คือ ส่วนที่กว้างที่สุดของเท้าอยู่ตรงกับส่วนที่กว้างที่สุดของรองเท้า
7. ส้นเท้าพอดี ไม่หลวมและไม่หลุดในขณะเดินหรือวิ่ง
8. หากเท้ามีปัญหา จำเป็นต้องใช้วัสดุเสริม ควรนำวัสดุเสริมไปลองใส่กับรองเท้าด้วย

9. ควรเลือกซื้อรองเท้าให้เหมาะสมกับชนิดของกิจกรรม และเลือกซื้อในเวลาเดียวกันหรือใกล้เคียงกับเวลาที่จะใช้รองเท้านั้น เช่น หากจะวิ่งออกกำลังในช่วงเย็น ก็ควรไปเลือกซื้อรองเท้าในช่วงเย็น เนื่องจากเท้าเปลี่ยนขนาดตามกิจกรรมและช่วงของวัน

10. ลองสวมรองเท้าทั้งสองข้างเดินทุกครั้งก่อนตัดสินใจซื้อรองเท้า

เพียงเท่านี้ เพื่อนๆ ก็จะได้รองเท้าคู่เก่ง ที่เหมาะสมกับเท้าของเราจริงๆ ซะที

คอมเจ๊ง!!..

2007-08-02T23:35:00.001-07:00

คอมเจ๊ง!!..

2007-08-02T23:31:00.001-07:00

Golf

2007-08-01T08:03:00.000-07:00

Le golf est un sport de précision se jouant en plein air et qui consiste à placer une balle dans un trou à l'aide de clubs. Le but du jeu consiste à effectuer un parcours codifié en moins de coups possibles. Précision, endurance, technicité, force mentale sont indispensables pour ce sport.

Les origines de ce jeu écossais en France, avec le nom de cof, ensuite en Hollande sous le nom de goof, remontent au moins au XVe siècle (première mention en 1457). Le golf moderne est codifié en 1854 par le Royal & ancient golf club de Saint-Andrews. Le premier parcours en France et sur le continent européen est inauguré à Pau en 1856. Les Britanniques sont à l’origine de cette implantation, car elle était avant tout destinée à leurs curistes. Outre-Atlantique, le premier parcours de golf du continent américain voit le jour à Montréal (Canada) en 1873.

Entre ces deux dates, il convient de citer la première édition du British Open de Golf. Le 17 octobre 1860, le Britannique Willie Park Senior s’impose à Prestwick sur sept autres concurrents après trois parcours de 18 trous. Aujourd'hui, le golf compte plus de 100 millions de pratiquants à travers le monde, notamment aux États-Unis et au Japon. En France, il y a 367 000 licenciés pour 550 parcours.

Histoire
Les origines du golf font débat comme prenant racine à la fois en Chine, aux Pays-Bas et en Écosse. Un jeu quelque peu similaire au golf a été pour la première fois mentionné dans le Dongxuan Records (en chinois, 東軒錄), un livre chinois du XIe siècle. Ce jeu a été aussi mentionné le 26 février 1297 aux Pays-Bas dans une ville s'appellant Loenen aan de Vecht. C'est dans ce lieu-même que les Néerlandais jouèrent à ce jeu, équipés d'un bâton et d'une balle en cuir.

Cependant, les Écossais considèrent le golf comme une invention de leur pays où le jeu était supposé mentionné dans deux lois du XIVe siècle interdisant de pratiquer le jeu de gowf.

Le matériel
Le matériel est composé de fers, de bois et d'un putter. Les séries de fer existent du fer 1 au lob-wedge. Les fers 1,2,3,4 et 5 sont fait pour effectuer des longues distances principalement sur le fairway alors que les fers 6,7,8 et 9 sont utilisés pour des distances intermédiaires. Le sandwedge et le lob-wedge sont principalement étudiés pour les approches en bord de green mais le sandwedge est également employé pour effectuer les sortie de bunker.

Les bois existent dans les tailles 1,3,5 et 7. Ils sont également appelés "bois de parcours" (à l'exception du bois 1 que nous appelons "driver" qui sert généralement sur les tertres de départ) du fait que les joueurs les utilisent principalement sur le fairway afin de parcourir un maximum de distance. Le matériel se compose également de balles, indispensables pour jouer, de tees pour les départs,de relève pitch quand vous faites des trous sur le green et d'un gant de la main gauche si vous êtes droitier ( et vice versa).

Les techniques du golf
Les effets sur la balle
Certaines techniques de frappe permettent d'appliquer un effet à la balle, notamment pour jouer sur sa direction en vol ou sur le terrain.

Le plus connu est l' effet rétro ("back spin"), qui permet à la balle de rebondir en arrière au contact du sol, ou de rouler moins, en lui appliquant un effet rotatoire vers l'arrière (au sens du parcours). Cette technique est utilisée à l'approche du green afin, par exemple, d'éviter un obstacle (bunker, point d'eau) situé derrière le green: la balle revenant en arrière, on évite les obstacles de derrière, mais il peut arriver qu'en raison d'un effet "back spin" mal maîtrisé, elle se retrouve dans l'obstacle situé en avant du green...

Les professionnels arrivent à induire l'effet rétro sur le premier, le second, voire le troisième rebond.

L'effet permettant de faire aller la balle de gauche à droite au lieu de l'envoyer tout droit s'appelle le crochet extérieur ("slice"). Le léger crochet extérieur ("fade") est similaire, mais la balle change de direction dans une moindre mesure, et le plus fréquemment en fin de vol. On appelle "quick slice" un effet qui part directement vers la droite de l'objectif et qui continue à tourner vers la droite en vol (ce coup est en général considéré comme un coup raté!)

A l'opposé, le crochet intérieur ("hook") permet de réaliser une trajectoire courbe de droite à gauche. Il existe également le léger crochet intérieur ("draw"), qui induit un effet sur la fin de la trajectoire de la balle. Le "quick hook" est à l'opposé du "quick slice": c'est un coup qui part directement vers la gauche de l'objectif et qui continue à tourner vers la gauche en vol.

Les effets résultent d'un équilibre entre la vitesse de la balle pénétrant dans l'air et sa vitesse de rotation sur elle-même. Quand cette dernière prend le dessus, l'effet escompté devient visible. Ils permettent à ceux qui savent les maîtriser de faire plus ou moins rouler leur balle sur les longs coups, et parfois de contourner des obstacles placés sur la trajectoire (arbres, etc.), ou encore de maîtriser la trajectoire de la balle en cas de vent de travers.

Même s'il ne s'agit pas à proprement parler de coups 'à effet', on peut mentionner ici les autres trajectoires possibles de balle:

le "push" (pousser en anglais): la balle part à droite de l'objectif selon une trajectoire rectiligne.
le "pull" (tirer en anglais): la balle part à gauche de l'objectif selon une trajectoire rectiligne.
Les "push" et "pull" peuvent se combiner au "hook" et "slice". On peut faire par exemple un "pull hook", la balle part donc directement vers la gauche et, en fin de trajectoire, a un effet vers la gauche. Ces coups sont souvent qualifiés de "ratés", car très peu contrôlables.

Angleterre

2007-07-29T23:07:00.001-07:00

Le nom « Angleterre », qui remplaça celui de Bretagne, tire son origine de l'invasion entre les Ve et VIIe siècles de l'île de Bretagne par les Anglo-Saxons qui, après le retrait de l'armée et de l'administration de l'Empire romain, ont conquis la majeure partie de la Grande-Bretagne. Les Brittons (Celtes brittoniques) furent autrefois les anciens habitants de l'île de Bretagne. Ils peuplaient la totalité du pays qui est devenu depuis l'Angleterre. Ils y étaient établis depuis le Ve siècle av. J.-C.

À partir du milieu du Ve siècle, les envahisseurs germaniques Anglo-Saxons repoussèrent progressivement les Bretons du sud et de l'est vers l'ouest de l'île de Bretagne tandis que les Irlandais effectuaient des raids sur la côte ouest de la Bretagne (c'est d'ailleurs à cette occasion que saint Patrick, qui était breton, fut capturé par les Irlandais). Les Irlandais finirent par fonder de véritables principautés sur les côtes galloises et écossaises. Si les premières furent finalement écrasées, les secondes donnèrent naissance à l'Écosse par la fusion du Dal Riada avec les royaumes britanniques du nord. Durant cette période sur laquelle les sources fiables font défaut (ce sont les « âges sombres » ou Dark Ages de l'historiographie anglaise), des populations bretonnes peu romanisées établirent de nombreux royaumes bretons dans l'île de Bretagne, notamment dans le pays de Galles et d'autres migrèrent en Irlande. De même, là se trouve probablement la cause première d'une émigration en masse de Bretons vers la péninsule armoricaine, celle-ci prenant alors le nom de Bretagne.

Cependant, malgré ces défaites, une partie du peuple breton, invaincu par les Anglais, réussit à se maintenir tout au long des siècles, jusqu'à nos jours, en Grande-Bretagne, dans la Principauté du Pays de Galles et en Cornouailles. Jusque récemment, on croyait que les Anglo-Saxons avaient supplanté les populations bretonnes, ou que les régions de la Bretagne occupées par les Anglo-Saxons étaient inhabitées, ou bien que les Bretons avaient pris la fuite devant leur avancée. Des études génétiques récentes sont en désaccord avec toutes ces anciennes croyances historiques, désormais obsolètes, suggérant que les Anglo-Saxons ont établi leur domination politique et culturelle sur les Bretons et ont contracté des mariages mixtes avec eux.

En effet, ces études génétiques prouvent que les Anglais n'ont pas éliminé les premiers habitants bretons et que beaucoup de tribus sont restées dans ce qui allait devenir l'Angleterre (C. Capelli et alii. Un recensement de chromosomes Y des îles britanniques, Biologie Courante 13). Les résultats de Capelli renforcent la recherche de Steven Bassett de l’Université de Birmingham ; Son travail pendant les années 1990 suggère qu'une grande partie des Midlands occidentaux a été seulement très légèrement colonisée par les Angles et les Saxons.

Les résultats de ces recherches coïncident avec celles du Pr Evans, et prouvent que la majeure partie des Bretons sont restés dans ce qui allait devenir l’Angleterre et qu’ils se sont donc anglicisés et mélangés aux Anglo-Saxons (surtout les filles et les femmes, capturées en grand nombre, semble-t-il, si l'on en croit le chercheur) et ont ainsi contribué à donner au peuple anglais sa physionomie originale, au demeurant bien plus celtique que germanique.

D'autres, notamment les Cornouaillais et les Combriens s'apparentent aux Bretons, d'où une certaine revendication cornouaillaise pour ne pas être anglais mais cornouaillais. Un nouveau groupe d'Anglais a été influencé par la culture scandinave, en particulier dans le nord de l'Angleterre. C'est plus prononcé à York, autrefois sous la juridiction danoise de Jorvik. Ces groupes ont eu un impact apparent sur l'anglais, par exemple la signification moderne du mot « rêve » est d'origine scandinave. En plus les noms de lieux qui incluent le thwaite et la ville sont d'origine scandinave.

Le legs principal laissé à l' Angleterre par la langue bretonne se situe surtout dans les toponymes. Plusieurs des noms de lieux en Angleterre et à un moindre degré en Écosse sont dérivés des noms de lieux bretons d'origine, y compris Londres, Dumbarton, York, Dorchester, Douvres et Colchester. On pense que plusieurs des éléments des noms de lieux anglais sont en tout ou en partie d'origine bretonne, en particulier « bre », « bal » pour les collines, « carr » pour un endroit rocheux élevé, « coomb » pour une petite vallée profonde.

L'hirondelle

2007-07-28T06:38:00.000-07:00

Classification :
Ordre des passériformes
Famille des hirundinidés

Biométrie :
Taille : 12 à 13 cm de long
Envergure : 26 à 29 cm
Poids moyen : 15 à 21 g

Aussi appelée :
Northern House-Martin (anglais) - Mehlschwalbe (allemand) - Huiszwaluw (néerlandais) - Hussvala (suédois) - Balestruccio (italien) - Avíon Común (espagnol) - Gorodskaya Lastochka (russe) - Oknowka (polonais) - Räystäspääsky (finnois) - Bysvale (danois) - Molnárfecske (hongrois) - Taksvale (norvégien) - Iwa tsubame (japonais) - Nhan hông trang Xibêri (vietnamien) - Mao jiao yan (chinois)

Description, identification :
Distincte de l'Hirondelle de cheminée par le croupion blanc pur. La queue moins fourchue n'est pas pourvue de filets. Tête, dos, ailes et queue noir bleu, dessous essentiellement blanc. Pattes et pieds courts emplumés de blanc.
Juvénile : Parfois grisâtre sur les côtés de la poitrine.
Confusion possible avec l'hirondelle de rivage, si le croupion blanc n'est pas visible.

Distribution :
Contrairement à sa cousine "rustique", l'hirondelle de fenêtre ne se trouve pas en Amérique.
Elle peuple toute l'Europe, l'Afrique du Nord-Ouest, l'Asie centrale, toute la moitié Nord de l'Asie excepté l'extrême nord de la Sibérie.

Habitat :
Elle a le même type d'habitat que l'hirondelle rustique, mais elle est plus citadine et montagnarde; Avant que l'homme ne construise des édifices, l'hirondelle de fenêtre vivait volontiers à proximité des falaises.
Elle niche en colonies dans les villes et villages, mais aussi sur les parois rocheuses des régions inhabitées. En dehors de la période de reproduction, les hirondelles de fenêtre se rassemblent en dortoir dans les arbres, et non dans les roselières comme l'hirondelle rustique.

Le vol :
Leur vol, plus lent est moins saccadé et moins raide que celui de l'hirondelle rustique. Elles planent davantage et s'élèvent à une très grande hauteur, elle virevole de tous côtés, tantôt s'élevant, tantôt descendant pour saisir leur proie.
Parfois elle effleure les herbes ou la surface de la rivière qu'elles frappent de l'extrémité de leurs ailes ou de tout le poids de leurs corps.

Le chant, voix :
Elle émet un chant très calme "tchirp", "tshirrip". A la voix, on la distingue facilement de l'hirondelle rustique. Son chant ne se compose que d'une phrase lente, uniforme, et qu'elle répète plusieurs fois.

identification = nf. การแสดงเอกลักษณ์
croupion = nf. ก้นหางสัตว์ , ตูดไก่
édifice = nm. อาคาร , ตึก , สิ่งที่ก่อสร้างขึ้น
type = nm. แบบอย่าง , ชนิด , ตัวพิมพ์ ,เพื่อนฝูง , เกลอ
fenêtre = nf. หน้าต่าง
saccadé = a. กระตุก , ไม่สม่ำเสมอ
hirondelle = nf. นกนางแอ่น
hauteur = nf. ความสูง , เนินเขา , ระดับสูง , ความถือตัว , ความเย่อหยิ่ง , ระดับเสียง
tantôt = ad. ในไม่ช้า , เมื่อกี้นี้เอง
celui = pr. ผู้ที่ , ผู้ซึ่ง

เพื่อน....

2007-07-24T06:51:00.000-07:00

วันนี้เกิดเหตุการณืต่างๆมากมาย

จนยากที่จะลืมเลือน ( เว่อร์ซ๊า )

เอาเป็นว่าเราจะเล่าให้ฟังแบบคร่าวๆ

วันนี้เรารู้สึก เออ..มันออกแนวๆ นี้นะ

แบบว่า "เสียความรู้สึก"

เราไม่เคยรู้สึกอย่างนี้มาก่อน

อย่างน้อยๆ คนที่ขึ้นชื่อว่า "เพื่อน"

เค้าไม่ทำกับเราอย่างนี้

ที่เราทำไปเพราะเราเป็นห่วง

แต่ผลตอบแทน

มันเกินคำบรรยาย จริงๆ

เราอึ้งกับคำพูดต่างๆ เหล่านั้น

เพราะเราไม่คิดว่ามันจะออกจากปาก

"ของคนที่เราแคร์"

แต่ต่อจากนี้ไป...เราคง..

จะตัดออกจากคนที่เราแคร์

หลังจากเกิดเหตุการณ์

ที่เราเล่าให้ฟังแล้ว

เราก็ไม่อยากจะสุงสิงอะไรกับเค้าด้วย

ไม่อยากจะมอง..ไม่อยากอยู่ใกล้

แต่ตอนนี้เราคงจะทำไม่ได้

แต่ต่อไป..มันก็จะชินเอง

ถึงแม้จะมีเหตุที่ทำให้เรา

ต้องร่วมงาน..ต้องพูดคุย

เราก็คงต้องคุยด้วย

แต่มันจะให้เรารู้สึกแคร์เหมืนเค้าเป็นเด็ก

เหมือนเมื่อก่อนคงไม่ได้

เพราะเราโกธรแล้วเราจะเก็บอาการ

แสดงออกมาด้วยน้ำตา

แต่ความโกธรนั้น

เรายังจำมันได้เสมอ....
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

คิดถึงเพื่อน..อยากย้อนเวลาไปอยู่ ม.ต้น...ตอนที่ยังเป็นเด็ก...ตอนที่ไม่ต้องคิดมาก.......
น้ำแพรบลูอุ้มอีฟปุ้ยผึ้งเค้กผึ้งปูมิวศรีเบญแป้งเปิ้ล

ใครคือ 2% ที่เหลือ.....""

2007-07-23T07:09:00.001-07:00

เขาว่า 98 % ของคนในโลกแก้โจทย์นี้ไมได้

โจทย์ปัญหาของ อัลเบิร์ท ไอสไตน์ นักวิทยาศาสตร์ที่ยิ่งใหญ่ของโลกเรา...และว่ากันว่ามนุษย์ทั้งโลก 98% ไม่สามารถแก้ปัญหานี้ได้
แหม...แบบนี้มันท้าทายว่าเราจะเป็น 2 เปอร์เซนตืที่ตอบได้หรือเปล่า...มาลองทำดีกว่า

เรื่องมีอยู่ว่ามีบ้านอยู่ 5 หลัง ในแต่ละหลังมีสีต่างกัน แต่ละบ้านมีคนอยู่ 1 คน ต่างกัน 5 ชนชาติ ทุกคนจะดื่มน้ำที่แตกต่างกัน สูบบุหรี่ยี่ห้อแตกต่างกัน และเลี้ยงสัตว์ต่างชนิดกัน ดังนี้
1. คนที่เป็นชาวอังกฤษอยู่บ้านสีแดง
2. คนที่เป็นชาวสวีเดนเลี้ยงหมา
3. คนที่เป็นชาวเดนมาร์กดื่มชา
4. บ้านสีเขียวอยู่ทางซ้ายของบ้านสีขาว
5. เจ้าของบ้านสีเขียวดื่มกาแฟ
6. คนที่สูบบุหรี่ยี่ห้อ Camel เป็นคนเลี้ยงนก
7. เจ้าของบ้านสีเหลืองสูบบุหรี่ยี่ห้อ Dunhill
8. คนที่อยู่บ้านหลังกลางดื่มนม
9. คนที่เป็นชาวนอร์เวย์อยู่บ้านหลังแรก
10. คนที่สูบบุหรี่ยี่ห้อ Marlboro อยู่ติดกับคนเลี้ยงแมว
11. คนที่เลี้ยงหนูแฮมเตอร์อยู่ติดกับของที่สูบบุหรี่ยี่ห้อ Dunhill
12. คนที่สูบบุหรี่ยี่ห้อ Kent ดื่มเบียร์
13. คนที่เป็นชาวเยอรมัน สูบบุหรี่ยี่ห้อ Vogue
14. คนที่เป็นชาวนอร์เวย์อยู่ติดกับบ้านสีฟ้า
15. คนที่สูบบุหรี่ยี่ห้อ Marlboro เป็นเพื่อนกับคนดื่มน้ำส้ม

คำถาม....... ใครเป็นคนเลี้ยงปลา?????

ถ้าใครได้ช่วยตอบด้วยนะ ( แบบว่าเราก็ไม่รู้เหมือนกัน… )

โค-ตะ-ระ เศร้า..

2007-07-19T07:16:00.000-07:00

ดินสอกดแห่งคำสัญญา

คนที่ผมรัก .. ดินสอกด .. น้ำตา .. และคำสัญญา ~ ที่มาของนักเขียนคนนึง ที่ไม่ได้เริ่มแค่การอยากลองแต่ง แต่สิ่งที่ทำให้เค้าแต่งนิยาย.. คือคำสัญญา ที่ให้ใว้ต่อคนที่จากไปแล้ว

เรื่องนี้เริ่มต้นขึ้น.. เมื่อตอนที่ผมขึ้น ม.ปลาย หลังจากที่ผมติดโควต้า ได้เรียนในชั้นม.ปลายของ
โรงเรียนที่มีชื่อเสียงแห่งหนึ่งในตัวเมืองของจังหวัดบ้านเกิดผม ที่นี่ เป็นโรงเรียนสำหรับคนที่จัดว่า “ รวย ”
หรือไม่ก็ “ พ่อ-แม่ เป็นคนใหญ่คนโต ” จะมาเรียนกัน ส่วนผมน่ะเหรอ.. ผมก็แค่ลูกชาวไร่ธรรมดา ที่มีฐานะแค่
กลางๆ แต่แค่โชคดีที่ตอนม.ต้น ผมทำคะแนนใว้ถึงขั้น เลยได้มาเข้าเรียนที่นี่กะเค้าด้วย.. การเรียนในเทอมแรก
ของผมดูราบเรียบมาก ที่นี่สังคมดูแปลก ไม่เหมือนอย่างที่ผมเคยเห็น มันเต็มไปด้วยการแข่งขัน ผู้หญิงและผู้ชาย
จะคบเพื่อนเพศเดียวกัน มีเพียงไม่กี่คนที่คบเพื่อนต่างเพศ ทั้งห้องถูกแบ่งออกเป็นก๊กต่างๆ ซึ่งสามารถสังเกตได้ว่า
กลุ่มนี้สนิทกัน ทุกคนจะปรับตัวเข้าหากันได้ไม่ยาก เว้นเพียงแต่ .. ผม คนเดียว
ตอน ม.4 เทอมแรก ผมยอมรับว่าผมทำตัวไม่ค่อยดี ผมไม่ค่อยตั้งใจเรียนเลย เพราะช่วงนั้นเกมส์
ออนไลน์ ที่ได้รับความนิยมอย่าง RO (แรคนาร๊อค ออนไลน์) ทำให้เด็กวัยหัวเลี้ยวหัวต่อย่างผมหลงไหลมันจนแทบ
จะไม่ได้สนใจการเรียน และการบ้านที่ครูให้เลย ตอนนั้นผมคบใครไม่ได้ซักคน เพราะเพื่อนๆ ที่คุยด้วย ล้วนแต่เป็น
เด็กเรียนทั้งนั้น จึงไม่มีใครรู้เรื่องแรคหรอก สรุปว่า ผมไม่ค่อยมีเพื่อนที่สนิทจริงๆ จังๆ ซักคนเดียว แถมเมื่อจบ
เทอมนั้นผมก็ต้องพบกับเรื่องที่ไม่ดีนัก เมื่อผลการเรียนที่เคยอยู่ตัว พอดูได้ กลับกลายไปเป็น.. แย่มาก (ไม่ขอเอ่ยออก
มาเป็น ตัวเลข -_- ) สิ่งนั้นทำให้ทุกคนในห้อง เริ่มมองผมด้วยสายตาแปลกๆ จากนั้นเป็นต้นมา
ในท้ายที่สุด ผมก็รู้ว่าเพื่อนๆคิดอะไรอยู่ เพราะผมรู้สึกว่าทุกคนมองผมเหมือนไม่ได้มีตัวตนอยู่ใน
ห้อง ผมพยายามทวงถามกับเพื่อน คนที่ผมคิดว่าน่าจะสนิทที่สุด(แม้ว่าจะไม่มากก็ตามที) ว่าทำไมเพื่อนๆทำแบบนี้
กับผม เค้าก็ให้คำตอบที่ผมไม่อยากได้ยินออกมา..

“ ก็นาย มัน Low Class นี่ คนแบบพวกเราไม่ลดตัวลงไปคบหรอก ”

นี่คือคำตอบที่ผมได้รับ แล้วผมก็เข้าใจแล้ว ว่าไอที่เพราะผมมันจน แล้วก็ไม่ตั้งใจเรียนแบบพวกเค้า
แถมใช่ลูกคนใหญ่คนโต ไม่ได้เป็นลูกนายพัน ไม่ได้เป็นลูกเจ้าของกิจการร่ำรวย มันทำให้ผมถูกมองว่า.. ผมเป็น สวะ
ผมรู้สึกผิด.. และพยายามแก้ตัว ด้วยการกลับมาตั้งใจเรียน ลดเวลาที่ใช้เล่นเกมส์ออนไลน์ลง และพยายามกลับมา
หากลุ่มเพื่อนๆ แต่ว่าสิ่งที่ผมพยายามทำเพื่อแก้ตัวนั้น กลับกลายเป็นแค่เพียงลมวูบเดียว ไม่มีค่าอะไรเลย เพราะพวก
เค้าก็ยังไม่ยอมรับผมอยู่ดี นั่นทำให้ผมต้องพบกับความเลวร้ายมากมาย หลังจากนั้นเป็นต้นมา

เมื่อมีงานที่ต้องทำเป็นกลุ่ม ผมมักจะเป็นคนสุดท้ายที่ได้รับคับให้เข้ากลุ่ม แถมเป็นครูที่เลือกกลุ่มให้
เพราะไม่มีใครยอมรับผมเข้ากลุ่มเลย เพราะพวกนี้คิดว่าผมคงจะเข้าไปกินแรงไม่ยอมทำงาน ผมมีสภาพเหมือนกับ
เด็กเลี้ยงแกะ.. ที่ทำผิดไปหนนึงแล้ว ไม่มีใคร ยอมกลับมาใว้วางใจอีก.. บางวิชา ที่อาจารย์ ไม่ได้จริงจังมาก ผมจะ
ต้องทำงานกลุ่มเพียงคนเดียว งานที่คน 7 - 8 คน ต้องรับผิดชอบ (ห้องเรียนผม มีนักเรียน 46 คน) ผมต้องทำเอง
ทั้งหมด แต่จะทำไงได้ เรามันคนนอกสายตานี่นา.. กิจวัตรประจำวันต่างๆในโรงเรียน ผมก็ต้องทำเพียงลำพัง
ทานอาหาร คนเดียว เดินไปห้องเรียนต่างๆ คนเดียว ทำเวรเพียงคนเดียว.. มีอยู่อย่างเดียวที่ผม อยากจะทำคนเดียว
แน่นอน นั่นคือ เข้าห้องน้ำ -_-
ผมใช้ชีวิต แบบ ไม่มีเพื่อน ไม่มีสังคม รู้สึกเหงา และ ทรมาณ ทุกครั้งที่เห็นคนอื่นมีเพื่อน และหัวเราะ
ไปกับเพื่อนของเค้า เป็นแบบนี้ มา เทอมนึงเต็มๆ (ม.4 เทอม 2) จนผมขึ้น ม.5 มีนักเรียนใหม่ย้ายมาเข้าโรงเรียนของ
ผมคนนึง เธอได้มาอยู่ที่ห้องผมด้วย เธอเป็นผู้หญิงที่น่ารักมาก ผมยาว ตัวเล็ก สูง 160 เอง เธอเป็นคนผิวขาวมาก
จนแทบจะพูดได้ว่า ซีด แต่ก็พอจะมองสีชมพูอ่อนมีเลือดฝาด จากใบหน้าของเธอได้ และข้อมูลอีกข้อที่ผมรู้ คือ
เธอเป็นคนไม่ค่อยแข็งแรง เธอเรียนเก่งมาก มีคะแนนนำเพื่อนๆในห้องผมไปไกลลิบ เธอได้รับการต้อนรับเป็นอย่าง
ดี เพราะเธอเป็นลูกสาวคนเดียว ของ นายแพทย์ ที่ย้ายมาทำงานในโรงพยายาบาลในตัวเมือง ซึ่งถือว่ามีระดับพอที่
พวกเค้าจะยอมรับ.. ผมได้แต่มองเธอ.. แล้วก็นึกในใจไปคนเดียว ว่าเธอช่างโชคดีเสียจริง ที่มีโอกาสได้มีเพื่อน
ผิดกับผม ที่ต้องอยู่เพียงลำพังคนเดียว.. เอ้อ ผมลืมบอก.. เธอชื่อว่า “ กุ้ง ” ครับ

ในช่วงม.5 เทอม 1 ในช่วงแรกๆ ผมยังคงใช้ชีวิตแบบไร้เพื่อนตามปกติ แต่สิ่งที่ผมเป็นถูกสังเกตเห็น
จนได้โดยสายตาของกุ้ง เธอดูออกว่าเพื่อนๆ แบนผม ทุกครั้งที่ผมทำงานคนเดียว เธอชอบมองหน้าผมแปลกๆ
แววตานั่นดูอ่อนโยนมาก ส่วนผมเมื่อได้มองแววตานั้นแล้ว ก็จะหลบสายตา แล้วก้มหน้าทำงานที่คนหลายๆ คน
ช่วยกันทำ ด้วยตัวเอง หลังจากนั้นไม่นาน กุ้งก็ออกจากกลุ่มที่เธออยู่ ซึ่งประกอบไปด้วย เด็กเรียน 3 คน แรด 4 ตัว
(ขอโทษนะเพื่อน แต่มันเป็นงั้นจริงๆนิ) และเธออีกคน รวมเป็น 8 โดยให้เหตุผลว่า “ เราไม่ชอบเสียงดัง ” ด้วยความ
ที่เป็นคนที่ร่างกายอ่อนแอ การได้รับเสียง กรีดร้อง วี๊ดว้ายกระตู้วู้ จาก แรดในกลุ่มจึงเป็นการรบกวนเธอมาก แต่ผม
ก็ไม่สามารถเดาได้ว่า เธอจะออกจากกลุ่มทำไม แล้วก็ ไปอยู่กับใคร..
เธอ เลือกผม.. เธอมาขอรวมกลุ่มกับผม.. เธอบอกว่าสงสารผม เพราะเห็นผมอยู่คนเดียวเสมอ ผมดีใจมาก
จนเผลอกอดเธอ นั่นทำให้เธอหน้าแดงแล้วก็ผลักผมจนล้ม ก่อนจะพูดว่า “ ไหนๆ มีงานกลุ่มอะไรบ้าง วันนี้เราจะช่วยทุกอันเลย ”
หลังจากที่มีเธอเข้ามาช่วย งานของผมก็เบาลงมาก.. ผมรู้สึกดีขึ้น มันไม่เหงาเหมือนก่อน ผมมีคนคุยด้วย มีที่ปรึกษา
มีคนที่จะเดินคู่ไปด้วยกัน เพื่อจะรับประทานอาหารกลางวัน แต่ยังไม่ต้องการคนที่จะเข้าไปในห้องน้ำพร้อมผมนะ -_-
อยู่มาวันนึง เธอก็ถามผมว่าทำไม ไม่มีคนคบ ผมพยายามเลี่ยงไม่ยอมตอบ หรือเปลี่ยนเรื่องเสมอ แต่เธอก็ไม่ละความพยายาม
เธอสืบจนรู้.. ว่าผม ติดแรคงอมแงม ตอนนั้นผมยังยอมรับว่า ผมนั้นยังคงไปเล่น Rag ในช่วงเย็นของทุกวันอยู่ แม้ว่า
มันจะไม่มากเท่าสมัยก่อน แต่ก็รู้สึกได้ ว่ามันค่อยๆ ทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ เพราะผมมีเพื่อนแล้วมั้ง? ต่อมความตั้งใจ
ของผม จึงค่อยๆ ทำงานลดลง เธอยืนยันว่าจะทำให้ผมหยุดล่น Rag ให้ได้ อย่างน้อย ก็ให้ผ่านพ้นช่วงสอบเอนต์ทรานซ์
ไปก่อนจึงจะวางใจ.. แล้วเธอจะทำไงล่ะ..
วันต่อมา.. เธอซื้อดินสอกด ยี่ห้อ “ ร๊อตติ้ง ” ซึ่งเป็นดินสอคุณภาพดี มาให้ผมแท่งหนึ่ง แล้วบอกผมว่า..

“ กุ้งชอบอ่านนิยายมาก.. เคแต่งนิยายให้กุ้งอ่านหน่อยสิ จะได้ไม่มีเวลาไปเล่นเกมส์ ”

* ผมชื่อ เค นะครับ

เธอใช้วิธีนี้หักดิบอาการติด Rag ของผมซึ่งนั่นทำให้ผม ต้องเข้าห้องสมุดบ่อยมาก เพื่อเริ่มอ่านนิยายแนวต่างๆ
แล้วนำมาเป็นแนวทาง ในการแต่งนิยายในแบบฉบับของผมเอง ผมไม่เข้าใจเหมือนกันว่า ทำไมคนที่เคยไม่ค่อยสนใจเรื่อง
การอ่านแบบผม จึงยอมเข้าห้องสมุดเพื่ออ่านหนังสือมากมาย แบบนี้ได้ อาจจะเป็นเพราะผมให้ความสำคัญกับกุ้งมากสินะ
กุ้งเป็นคนที่มีอิทธพลต่อผมมากไม่ว่าจะทางด้านไหนไปเสียแล้ว เธอเป็นคนที่มีพระคุณต่อผม ให้อะไรหลายๆ อย่างกับผม
เธอ ช่วยผมทำงาน ยอมให้ผมลอกการบ้าน ซื้อขนมมาแจกผมเวลาผมนั่งทำงาน และ เธอ ก็ยอมเป็น เพื่อน กันผมด้วย
เหตุนี้ ไม่ว่าเธอขออะไร ผมก็จะทำให้ โดยไม่มีข้อแม้ การที่เธอของให้ผมแต่งนี้ยายให้เธอ ทำให้ผม ไม่มีเวลาไปเล่น Rag
จริงๆ จนผมเริ่มรู้สึกว่า ถ้าไม่ได้เล่นมันก็ไม่ได้เป็นอะไรไป
ผมเริ่มแต่งนิยายไปให้กุ้งอ่าน ทุกๆ แนว ใช้เวลา มากบ้าง น้อยบ้าง พยายามแต่งเต็มที่ แต่ว่าแต่ละเรื่องออกจะ
เป็นเรื่องสั้น เพราะว่ามันยาวแค่ 1 - 2 หน้ากระดาษ หลังจากที่กุ้งอ่านนิยายของผม เธอก็จะวิจารณ์ซะมันพังยับเยินอย่างเช่น
“ ตัวละครบุคลิก ไม่แน่นอน นิสัยเปลี่ยน ” - “ เขียนมั่ว เชื่อมเรื่องได้แย่ ” - “ เขียนคำผิดบ่อยจัง ” อะไรทำนองนี้.. นั่นทำให้ผม
ยิ่งจมดิ่งลงไปในความพยายาม ที่จะเขียนนิยายที่กุ้งชอบให้ได้.. แม้ว่าจะโดนเธอวิจารณ์แบบนั้น ผมก็ยังรู้สึกดีได้

เพราะว่า.. เธอจะ ยิ้มให้ผม แล้ว พูดว่า “ ขอบใจนะ ” ทุกครั้ง

บางที ที่เราทะเลาะกัน ตอนที่อยู่ด้วยกัน เธอจะเรียกผมว่า
“ บึ้งคุง ”ส่วนผมจะเรียกเธอว่า “ ไอจัง(เลย) ” เพราะปกติ ผมก็ไม่ได้หน้าตาหล่อเหลามากจึงไม่เด่นอยู่พอแล้ว แถมถ้าผม
อารมณ์ไม่ค่อยดี ผมมักจะคิ้วขมวด ส่วนเธอ ผมหาข้อตำหนิบนใบหน้าเธอไม่ได้ แต่พบว่า ด้วยเพราะเธอเป็นคนที่ไม่ค่อย
แข็งแรง การไอของเธอจึงเกิดขึ้นบ่อยครั้ง.. นี่เป็นที่มาของคำเรียกของผมกับเธอ ซึ่งมันจะทำให้เราทั้งคู่ หัวเราะออกมา
และลืมเรื่องที่น่าปวดหัวไปได้

ยิ่งผมคบเป็นเพื่อนกับเธอ เรายิ่งผูกพันกันมากขึ้นเรื่อยๆ เธอมักจะพูดว่า “ ชอบเคจัง ” แต่ผมก็ฟังแบบไม่ได้
คิดอะไรมาก ผมยังคงเขียนนิยายให้เธออ่านไปเรื่อยๆ ซึ่งท้ายที่สุด ก็จะโดนวิจารณ์ซะเสียหายหมด.. ถ้าคุณเป็นผู้ชาย
หากมีคนมาทำแบบนี้ คุณคงจะต้องพยายาม ทำให้เค้ายอมรับให้ได้ จริงมั้ยล่ะ ? ผมพยายามเขียนนิยายอย่างตั้งใจที่สุด
ให้เธอทุกวัน ซึ่ง ในบางวัน เธอจะไม่ได้มาวิจารณ์นิยายผม เพราะเธอจะไม่สบาย และขาดเรียน บ่อยๆ นั่นทำให้วันๆนั้น
ของผม ดูแย่ลงไปมากทีเดียว.. ที่จริงผมก็ยอมรับว่าเธอน่ารัก แต่ไม่กล้าจะคิดว่า เธอชอบผมจริงๆ เพราะเธอเคยบอกว่า
จะยอมมาเป็นเพื่อนกับผม แต่เธอไม่เคยพูดว่า.. เธอจะยอมเป็นมากกว่านั้น ผมรู้สึกสงสารเธอ อยากปกป้องเธอ อยากดูแล
เธอ อยากให้เธอมีรอยยิ้ม เพราะเธอคือที่พึ่งทางใจ สิ่งเดียวของผมในตอนนี้ ผมจะรู้สึกไม่ดีเลย หากเห็นว่าเธอเป็นลม
เธอเป็นลมบ่อยๆ เพราะร่างกายอ่อนแอ กุ้งเป็นลมบ่อยมากกว่าเพื่อนๆ ในห้องเป็นรวมกันซะอีก สิ่งนี้ทำให้ผมกลัวมาก
เพราะไม่อยากจะคิดในทางลบ ว่ามันคือ สัญญาณเตือน อะไรซักอย่าง..
ผมพยายามบอกตัวเองว่า เราจะเป็นเพื่อกันไป อีกนาน และคิดว่า ที่กุ้งเป็นลมบ่อย ก็คงแค่อาการ ของคนที่
ไม่ค่อยสบาย ตามปกติ .. ในวันๆ นึง ของช่วงที่ไกล้จะหมด เทอม 1 ของ ม.5 ผมเริ่มทนไม่ไหว เพราะว่านิยายที่ผมแต่งไป
มากมาย นั้น ไม่เคยได้รับคำชม จากกุ้งเลยแม้แต่เรื่องเดียว.. จนผมต้องถามเธอ

“ กุ้งง่ะ ทำไมไม่ชมเคบ้าง ติตลอดเลย ”

เธอบอกว่า

“ แล้วเค อ่ะ เคยถามกุ้งมั้ย? ว่ากุ้งพูดจริง หรือ พูดเล่น ”

นั่นไงเล่า -_- ใช่ ผมไม่เคยถามเธอจริงๆ แล้วเธอก็เฉลยว่า ที่เธอ ไม่เคยบอกชมผม เพราะกลัวว่าผมจะได้ใจ
จะคิดว่าตัวเองเก่งแล้ว จนไม่สนใจนิยายอีกต่อไป.. แล้วกลับไปเล่น Rag ต่อ ที่ทำแบบนี้ ก็เพื่อจะให้ผมยังคงจดจ่อ อยู่กับ
นิยาย เป็นแผนการเพื่อช่วยผม อืม.. เป็นแผนการที่รู้สึกว่าฟังเฉลยแล้วเจ็บปวดทีเดียว แต่มันก็ช่วยผมได้มาก.. ตอนนี้ผมมีแต่
เรื่องนิยายในหัว มากกว่าเรื่อง Rag แล้ว ตอนนี้ผมชอบการแต่งนิยายมากกว่าการเล่น Rag ผมกล้ายืนยันกับตัวเอง เย็นวัน
ที่ผมถามนั้น เธอก็บอกว่า.. จะแต่งนิยายให้ผมเป็นการขอโทษ.. เธอนัดผมให้ไปหาเธอที่ ริมอ่างเก็บน้ำของโรงเรียน ที่ๆ
ผมกับเธอ นั่งด้วยกันประจำ..

วันต่อมาในตอนเช้า.. เธอก็หยิบกระดาษแผนนึง ขึ้นมา มันมีอักษรเขียนใว้ ทั้งด้านหน้าและด้านหลัง มันยาว
พอๆ กับนิยายเรื่องแรกที่ผมแต่งให้เธอ เมื่อผมได้รับมาแล้ว ผมเห็นว่ากุ้งหน้าแดง แล้วก็หลบไปนั่งที่โต๊ะ ห่างไปอีก 2 โต๊ะ
ทิ้งให้ผมอ่านนิยาย ที่ตัวละครเพียงสองตัว นั่นคือผมกับเธอ เล่าลายละเอียดและความรู้สึก ตั้งแต่วันแรกที่พบผม จามาถึงวัน
เมื่อวานนี้ หัวใจผมเต้นแรงขึ้น เมื่อได้อ่าน ประโยคสุดท้ายที่เขียนใว้ในเรื่อง ซึ่งทำให้ผมรู้ว่า ทำไมเธอไม่เขียนชื่อเรื่องใว้

' รู้ตัวซะทีสิ เค เราชอบนายนะ ชอบมากเกินกว่าเพื่อนแล้ว '

มันทำให้ผมแทบจะไม่กล้าอ้าปาก.. ผมยืนนิ่ง จนเธอเดินมาหาผม เพราะรู้ว่าผมคงอ่านจบแล้ว.. เธอถามว่า
จะยอมคบกับเธอรึเปล่า ผมตอบรับ ทันที นี่คือสิ่งที่ผมเคยหวัง แต่ไม่เคยคิดว่าจะได้.. หลังจากวันนั้น ผมก็เริ่มคบกับเธอ
จริงจัง และไม่ต้องวุ่นวาย ตามไปแก้ข่าว ที่โน่นที่นี่ ว่าผมกับกุ้งไม่ได้เป็นแฟนกัน กุ้งชอบป้อนขนม กับ ผลไม้ให้ผม ตอนที่
ผมกำลังแต่งนิยาย หรือ ทำงาน อยู่ แล้วก็ชมว่า นิยายที่ผมแต่ง มันดีขึ้นเรื่อยๆ ผมมีความสุขมาก.. มันเป็นช่วงเวลาที่ดีมาก
จริงๆ กุ้งชอบมาทวงนิยายจากผม จนผมเรียกเธอว่า “ คนตามต้นฉบับ ” และจะหอมแก้มผม 1 ครั้ง ต่อ นิยาย 1 เรื่องที่ผมแต่ง
นั่นทำให้ผม บ้ามาก จนบางวันแต่งจบไปได้ตั้ง 3 เรื่อง (เรื่องสั้นนะ) เพื่อแลกกับการประทับริมฝีปากนุ่มๆ จากปากเธอ ที่แก้ม
ของผม ฟันเฟืองแห่งความสุขของผมหมุนวนไปเรื่อยๆ จนกระทั่ง ช่วงที่จะสอบปลายภาค ของม.5 เทอม 2 มันเป็นช่วง
เวลาที่ผมกับกุ้ง กำลัง ติวกันอยู่เพื่อเตรียมสอบ เพราะวันนี้ คือ วันสอบวันแรก ระหว่างที่ผมกำลังอ่านหนังสืออยู่.. กุ้งก็เป็นลม
ไป นั่นทำให้ผมตกใจ แต่ไม่มากเท่ากับช่วงก่อนๆ เพราะผมเห็นเธอเป็นลมบ่อยๆ อยู่แล้ว ผมรีบไปพยุงกุ้ง.. แล้วส่งเธอไป
ห้องพยาบาลของโรงเรียน.. ระหว่างที่พาเธอไป ผมเห็นอะไรบางอย่าง.. ที่มันผิดปกติ ผมเห็นเลือด ไหลออกมาจากรูจมูก
ข้างนึงของเธอ.. ซึ่งปกติไม่มี หลังจากที่เธอเข้าไปในห้องพยาบาลแล้ว.. ผมก็ได้ยินเสียงของครูประจำห้องพยาบาลพูดว่า
“ อาการหนักนะ.. เอาไปโรงพยาบาลเถอะ บอกผู้ปกครองด้วย.. ” นั่นทำให้วันนั้นผมสอบไม่ค่อยได้เลย เพราะผมมัวแต่นึก
ถึงกุ้ง.. ในเย็นของวันวันสอบวันที่ 2 ผมเดินทางไปยังโรงพยาบาลที่กุ้งรักษาตัวอยู่ ซึ่งพ่อของเธอเป็น หมอของที่นั่น..
ผมพบกับพ่อของกุ้งหลังจากที่ผมไหว้ท่านเสร็จ ท่านบอกผมว่า.. “ เราเค สินะ กุ้งพูดถึงบ่อยๆ ” ผมพยักหน้าแต่ไม่ได้
พูดอะไรเพิ่ม “ ทำใจก่อนนะ เค ” ผมพยายามไม่คิดในทางลบ.. แต่ก็คงจะไม่ได้แล้ว.. “ กุ้งเป็นเนื้องอกในสมอง..
ตอนนี้.. รักษาไม่ทันแล้ว ” พ่อกุ้งพูดแล้วก็เอามือถอดแว่น แล้ว ปาดน้ำตาที่ไหลออกมา.. “ พ่อเป็นหมอแท้ๆ แต่
กลับปล่อยให้เกิดเรื่องกับลูกตัวเองซะได้.. ” ... ผมล้มทั้งยืน ล้มตัวลงบนโซฟาในห้องที่กุ้งนอนไม่รู้สึกตัวอยู่.. พ่อกุ้งนำตัวกุ้ง
กลับไปที่บ้านในช่วงหัวค่ำวันนั้น.. ผมนอนไม่หลับ..ในคืนนั้นคิดแต่ว่า จะพยายามไปเยี่ยมกุ้งทุกวัน.. ให้ได้ ไม่ว่าจะเป็นยังไง
เพราะพ่อกุ้งบอกว่า กุ้งมีเวลาน้อยเต็มที.. ผมจึงอยากจะอยู่ไกล้เธอให้นานเข้าใว้.. ก่อนที่จะไม่สามารถทำได้..

วันสุดท้ายของการสอบ.. ผมไม่สามารถ คุมสติของตัวเองได้ ข้อสอบ 260 ข้อ ถูกมั่วหมด แบบที่
เป็นอัตนัยจะมีคำตอบที่ว่า ' ไม่รู้ ' เขียนลงไปในช่องว่างทุกอันผมอยู่จนได้รับอนุญาติให้ออกจากโรงเรียนได้ เพื่อที่จะ
รีบกลับบ้านแล้วไปหากุ้งต่อ แต่ว่าเย็นวันนั้น ฝนตกหนักมาก.. พ่อกับแม่ผม ไม่ยอมให้ผมออกไปข้างนอกบ้าน เพราะ
ฝนตกฟ้าคะนองอย่างหนักผมต้องกระวนกระวาย นานหลายชั่วโมง อยู่ในบ้าน ก่อนที่จะยอมเสี่ยง แอบหนีออกไป
จากบ้านผม ทั้งๆ ที่ฝนกำลังตกอยู่.. โดยหยิบกระเป๋านักเรียนเอาไปบังฝน ผมวิ่งไปยังบ้านกุ้ง ด้วยความยากลำบาก
มันทั้งหนาว และเหนื่อย ผมไปถึงบ้านกุ้งตอน 4 ทุ่ม..เมื่อไปถึงบ้านกุ้งแล้วผมก็ไหว้ พ่อกะแม่กุ้ง ทั้งๆ ที่ตัวกำลังเปียกโชก..
แม่กุ้งใจดีมาก ท่านเอาเสื้อผ้าของ พ่อกุ้งมาให้ผมเปลี่ยน..ผมขอที่จะขึ้นไปหากุ้งหลังจากนั้น ซึ่งท่านทั้งคู่ ก็ไม่ได้ห้าม..
ผมหยิบเอาของในกระเป๋าที่เอามาด้วย แล้วก็เดินขึ้นไปบนนั้นทุกก้าวย่างเต็มไปด้วยความกลัว.. กลัวว่าจะต้องเจอคนที่ผมรัก
ในสภาพที่เธอจากไปแล้ว.. ซึ่งถ้าหากเป็นไปได้ ผมอยากยืดเวลาที่มันจะเกิดขึ้น ให้มันช้ากว่านี้ให้ได้มากที่สุด.. ผมเปิดประตู
เข้าไปในห้องกุ้ง ปิดมัน แล้วก็เดินตรงไปหากุ้ง..
เธอ.. นอนนึ่ง.. แต่ยังหายใจอยู่ หายใจอย่างแผ่วเบา.. หน้าซีด ริมฝีปากแห้งผาก.. เป็นภาพที่ทำให้
ผมรู้สึกไม่ดีเลย ผมได้แต่มอง.. นั่งลงข้างๆ เตียงของเธอ แล้วก็ยื่นมือไปจับมือเธอที่วางใว้ข้างนอกผ้าห่มเอาใว้ บีบมันเบาๆ
ผมนั่งอยู่นาน จนเผลอหลับไปตรงนั้น.. จนกระทั่ง.. ผมรู้สึกว่ามือถูกบีบ.. ผมตื่นขึ้นมา แล้วก็เห็นว่ากุ้งกำลังลืมตาอยู่...
ตอนนั้นไกล้จะเที่ยงคืนแล้ว... ฝนยังคงตกอยู่ แต่ไม่หนักมาก.. เธอบ่นให้ผมฟังด้วยเสียงที่แผ่วเบา.. ว่าเธอปวดหัวมาก..
แถมตัวก็หนักไปหมด จนแทบจะลุกไม่ขึ้นผมเลยบอกให้เธอ นอนพัก แต่เธอกัลบบอกผมว่า..

“ เค แต่งนิยายให้กุ้งใว้รึเปล่า.. เอามาเล่าให้ฟังหน่อยสิ กุ้งอาจจะดีขึ้น.. ”

ผม.. ไม่ได้เตรียมมา.. สิ่งที่ผมเอามา.. คือ ดินสอ ที่เธอเคยให้ผม.. ผมไม่รู้จะเล่าอะไรให้เธอฟังจนนึกถึง
นิยายที่เธอใช้บอกรักผม.. ผมเลยเล่าเรื่อง ที่มี ผม กับ เธอ เป็นตัวละคร เล่าความรู้สึกของผม ให้เธอฟัง ตั้งแต่ตอนที่
ผมเจอเธอครั้งแรก ไปจนถึงตอนที่ผมบอกว่าจะคบกับเธอ มีบางช่วงที่ผมพูดถึงตอนที่เราทะเลาะกัน.. เธอจะหัวเราะออกมา
นิดหน่อย แต่หลังจากหัวเราะ ก็จะกลายเป็น ไอถี่ๆ แทน.. ก่อนที่จะ กลับไปสู่อาการนึ่ง เพื่อฟังต่อ.. บรรยากาศนี่มันช่างทำให้
ผมเศร้าใจยิ่งนัก.. มันทั้งเศร้า ทั้งกลัว.. ในท้ายที่สุดที่ผมจะจบเรื่อง ผมก็จบด้วยการจบลงด้วยคำพูด...

“ เครักกุ้งนะ สัญญาว่าจะเขียนนิยายให้กุ้งอ่านตลอดไป.. ”

กุ้งยิ้ม.. หลังจากที่ผมพูดจบ เธอบอกว่า เป็นนิยายที่ดีมาก.. จู่ๆ เธอก็เกิด หายใจขาดห้วง.. มีอาการเกร็ง
และกระตุก ไปตามตัว สีหน้าบ่งบอกถึงความเจ็บปวด เธอหลับตาแน่น จนเกิดรอยย่นที่หางตา กัดฟันแน่น.. น้ำตาผมเริ่มไหล..

“ กุ้ง !! กุ้งเป็นอะไรไป.. อย่าเป็นอะไรนะ ”

ผมรู้ว่าถึงพูดยังไง ก็คงจะไม่สามารถช่วยเธอได้.. ได้แต่มองคนที่ผมรักกำลังมีท่าทีที่เจ็บปวด นั่นทำให้
หัวใจผมแทบจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ถึงเธอจะมีสีหน้าที่ผ่อนคลายลงแต่ก็ยังสังเกตได้อยู่ว่า คงจะอดทนกับความเจ็บปวดที่
เกิดขึ้นอย่างมาก.. เธอบอกให้ผม เอาหน้าเข้าไปไกล้ๆ เธอ ผมทำตามทันที.. เธอ.. พยายามยืดตัวขึ้น.. แล้วหอมแก้มผม..
อย่างที่เธอเคยทำทุกครั้งหลังจากอ่านนิยายของผม และยังกระซิบ ด้วยเสียงอันแผ่วเบา.. เบามาก จนแทบจะไม่ได้ยิน แต่ผม
ก็พยายามฟังสิ่งที่เธอพูดถึงแม้จะมีเสียงฝนตกรบกวนอยู่ตลอดเวลา..

“ ขอบใจนะ ” เธอหายใจขาดห้วงอีกหน แต่ก็กัดฟันพูดต่อไปว่า “ กุ้งอยากอ่านอีกเยอะๆ จัง.. น่าเสียดายที่.. ทำ ไม่ได้ ”

เธอพูดทีละคำ ในช่วงท้ายๆ เสียงแผ่วและสั่นเครือ.. น้ำตาผมไหลออกมามากมาย.. มือเรายังจับกันแน่น
ผมจับมือนี้มาตั้งแต่ 4 ทุ่มแล้ว.. ไม่ปล่อยมันเลยแม้แต่วินาทีเดียว.. และอยากให้มือนี้ยังรับรู้ได้ว่า อีกฝ่ายกำลังบีบมือผมอยู่
ไปเรื่อยๆ แต่ว่า.. กุ้งก็ทิ้งตัวลงไปบนที่นอน.. มือที่บีมผมอยู่ไม่มีแรงบีบที่ผมรับรู้ได้อีกแล้ว.. ผมพยายามเรียกเธอ..

ทั้งๆที่รู้ว่าเธอ.. หยุดหายใจ .. เรียบร้อยแล้ว

ผมร้องให้เสียงดัง.. น้ำตาไหลพราก แล้วก็ตะโกนสุดเสียง... จนพ่อกับแม่กุ้ง ตามขึ้นมา.. ท่านยืนอยู่ที่ประตู.. แม่กุ้งเป็นลม
ไปเลย..หลังจากที่ผมพยักหน้า เป็นภาษาที่อ่านได้ง่ายๆ ว่า ' กุ้งจากไปแล้ว ' พ่อกุ้งนำแม่กุ้งไปปฐมพยาบาล ส่วนผมยังคงอยู่
กับคนที่ผมรัก เธอกำลังนอนหลับอยู่.. ผมบอกตัวเอง.. ผมพยายามหยุดร้องให้ จนได้.. แล้วก็เดินไปหยิบของที่ผมวางใว้บน
หัวเตียงกุ้ง นั่นคือดินสอกด ที่เธอเคยให้ผมใว้.. ผมถอนเอาผมเส้นนึงของเธอ ออกมา.. แล้วม้วนใว้กับตรงกลางตัวดินสอกด..
พันทับด้วย เทปใส.. แล้วก็เข้าไปนั่งไกล้ๆ ร่างของกุ้ง กระซิบที่ข้างหูเธอ.. ทั้งๆที่รู้ ว่าเธอคงจะไม่ได้ยิน

“ กุ้งไม่ต้องห่วงนะ.. ไม่ว่าเคจะเจออุปสรรค์อะไรก็ตาม.. เคก็จะพยายามทำนิยายทุกเรื่องที่เคแต่งให้มันจบลง
ให้ได้.. เพราะเครู้ว่า กุ้งชอบนิยาย.. และคงจะตามอ่านนิยายที่เคแต่งเสมอ ดินสอนี่จะเป็นตัวแทนกุ้ง ร่วมสร้างสรรค์เรื่อง
ราวดีๆ ไปด้วยกันกับเค แล้วกุ้งจะได้อ่านนิยายของเค อีกแน่นอน.. เคสัญญา.. ”

หลังจากงานศพกุ้งผ่านพ้นไป ผมไม่รู้ว่าผมจะดำเนินชีวิตต่อไปได้อย่างไรเพียงลำพัง.. ผมต่อสู้กับ
ความเศร้า ความเหงาอย่างเต็มที่ เท่าที่เด็กผู้ชายคนนึงจะทำได้.. ผมหลงทางอยู่ไม่นาน กุ้งก็กลับมานำทางผมอีกหน..
พ่อกุ้ง นำจดหมายมาที่โรงเรียน 2 ฉบับ ฉบับนึงให้ผม อีกฉบับ ให้ครูประจำชั้น.. คาบโฮมรูม 10 โมง ของวันนั้น
อาจารย์อ่านจดหมาย ที่กุ้งเขียนใว้ตอนเธอยังอยู่.. ให้ทุกคนฟัง.. เนื้อความเป็นการขอร้อง ให้ทุกคนช่วยดูแลผมแทนเธอ..
อย่าทอดทิ้งผม นั่นทำให้ผม น้ำตาไหลเป็นคนแรก ตามมาด้วยกลุ่มผู้หญิงในห้อง และ ครูประจำชั้น พวกเพื่อนผู้ชาย
มีเสียงหายใจฟืดฟาด.. น้ำตาคลอกันหมด.. ถึงแม้พวกเค้าจะไม่ได้ร้องให้เสียงดัง แต่ผมก็ดูออกว่า ทุกคนกำลังร้องให้
ให้กับกุ้ง.. และพร้อมจะทำตามคำขอ .. ผมพบกับช่วงเวลาที่ผมรอคอย ผมมีเพื่อน มีสังคม ทุกคนในห้องดูแลผมเป็น
อย่างดี พวกเราสามัคคีกันมาก หากมีงานการแข่งขันระหว่างห้อง ห้องของพวกเราจะได้รางวัลอันดับหนึ่งเสมอ..
ตลอดช่วง ม.6 .. กุ้งมีพระคุณต่อผมมากจริงๆ แต่ในทางกลับกัน ผมกลับทำอะไรให้เธอได้ไม่มากพอที่จะเท่ากับที่เธอ
ทำให้ผม.. เธอคือ นางฟ้า ของผม จริงๆ.. ไม่นานหลังจากนั้นผมก็เปิดจดหมายที่กุ้งให้ผมแล้วอ่าน.. เธอบอกผมว่า..

' เค.. กุ้งต้องขอโทษด้วยนะ.. กุ้งเป็นคนที่เห็นแก่ตัวจริงๆ ที่จริงกุ้งรู้ตัวนานแล้ว ว่าจะต้องไปในวันใดวันนึง
แต่ เค ทำให้กุ้งได้รู้จักความรู้สึกดีๆ จนกุ้งไม่สามารถที่จะต่อต้านความรู้สึกดีๆ ที่มีให้เค ได้ไหว ทำให้กุ้ง.. บอกรักเคไป
และนั่นทำให้ในอนาคต ไม่วันใด ก็วันนึง กุ้งจะเป็นสาเหตุ ให้เคต้องอยู่เพียงคนเดียวลำพัง.. แถมยังอาจจะเหงามากด้วย..
กุ้งขอโทษเคจริงๆ กุ้งอยากบอกว่า ถ้าในอนาคต ที่ไม่มีกุ้งแล้ว กุ้งอยากให้เค อย่าปิดใจตัวเอง มันไม่มีประโยชน์หรอก
ที่จะขังตัวเองอยู่ในความรู้สึกที่ไม่ดีตลอดไป ถ้าเคทำแบบนั้น กุ้งจะร้องให้นะ...กุ้งอยากให้เค ค่อยๆ ค้นหา คนที่เค
คิดว่าใช่.. คนที่เคแน่ใจ ว่าเค้ารักเคจริง เหมือนที่กุ้งเคยรัก.. และเล่าเรื่องราวของกุ้งให้เค้าฟังด้วย ให้เค้าได้เข้าใจ
เรื่องราวของเรา.. อยากให้เคยิ้มและมีความสุข นี่คือคำขออีกข้อ ของกุ้ง หวังว่ามันจะไม่มากเกินไปจนเคทำไม่ได้..
กุ้งมีความสุขมาก ที่ได้อยู่ร่วมกับเค.. กุ้งชอบนิยายที่เคแต่ง และหวังว่าเคจะแต่งมันไปเรื่อยๆ แต่งให้คนๆ นั้นอ่านด้วยนะ
หวังว่าเค้าคงจะชอบนิยายเหมือนกุ้ง.. กุ้งมีเวลาน้อยเต็มที.. เมื่อเคอ่านจดหมายฉบับนี้กุ้งคงจะจากไปเรียบร้อยแล้ว..
สิ่งสุดท้ายที่อยากจะเขียนถึงเคคือ.. กุ้งรักเคมากนะ '

จากนั้นเป็นต้นมา.. ผมก็เริ่มต้นเขียนนิยาย.. ด้วยดินสอกด แท่งนั้น.. ผมเขียนชื่อเรื่องของนิยาย กว่า
20 เรื่อง ด้วยดินสอแท่งนี้ล่ะเพื่อที่จะให้มันเป็นตัวกระตุ้น.. ว่าผมจะต้องเขียนทั้งหมด ทุกเรื่องให้จบ.. แล้วค่อยๆ
แต่งมันไปทีละเรื่อง.. ปัจจุบัน ผมแต่งจบไปแล้ว 2 เรื่องและกำลัง โพสอยู่ในเวปหลายๆ เวป บางที่ก็นำมา Re - Write
และตั้งใจใว้ว่า จะแต่งใว้ให้ครบทุกเรื่อง.. ตามคำสัญญาที่ผมเคยให้ใว้กับเจ้าของเส้นผม ที่พันอยู่บนดินสอกดแท่งนี้.....

( อ่านไปร้องไห้ไปน่าสงสารเคนะ )

ลืมยาก..อยากลืม =_=*

2007-07-19T06:20:00.000-07:00

เพราะเมื่อไหร่ที่ "จำไปแล้ว" จำไว้เลยว่า...ไม่มีวันลืม

ลองได้ยินใครพูดว่า
" อยากลืม"
" ฉันอยากลืมเขาให้ได้"
" ฉันจะพยายามลืมเขาให้ได้"
" ฉันจะพยายามลืมมัน"

เชื่อมั่นได้ 100% ว่า เขาคนนั้น
หรือเรื่องราวเหล่านั้น " ไม่มีวันลืม"

คนเราลองจำเรื่องอะไรเข้าไปไว้ในหัวสมองแล้ว
แสดงว่า...มันคงเป็นที่สุดในชีวิต...หรือไม่ มันก็คง
ก่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งสำคัญในชีวิต
ลืมยาก...เลยอยากลืม

ไอ้ที่อยากลืม...ก็คงเป็นความทรงจำที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่...
คิดทีไรก็เศร้า
ทำให้คิดถึงคนที่ไม่อยากคิดถึง...
คิดถึงเรื่องที่ไม่อยากจำ

เราล้างสมอง...หรือทำลายความทรงจำยาก
แต่เราสร้างความทรงจำใหม่ๆ ได้ไม่ยาก
ลองทำให้ทุกวันต่อจากนี้ไป...ดีที่สุด...
เท่าที่เราจะทำได้
เพราะยังไงๆ วันนี้...ก็ต้องกลายเป็น "เมื่อวาน"
ของวันพรุ่งนี้อยู่วันยังค่ำ

ถ้าใครบอกว่า " ทำวันนี้ให้ดีที่สุด"
คงต้องขอแถมท้ายเข้าไปอีกว่า " ทำวันนี้ให้ดี
สำหรับวันพรุ่งนี้...ให้วันนี้กลายเป็นวันวานที่ดี"

เพราะเมื่อไหร่ที่ "จำไปแล้ว"

"จำไว้เลย ว่า ไม่ มี วัน ลืม "

เจ้ากระต่ายน้อยเอ๋ย..

2007-07-17T07:31:00.000-07:00

Le lapin en général dans l'histoire et la mythologie

Ne faisant référence à aucune espèce précise le lapin est très présent dans la culture populaire :
Le lapin de Pâques remplace la poule pour apporter les oeufs aux enfants dans les pays anglo-saxons lors des fêtes traditionnelles de Pâques. Des lapins en peluche ou en chocolat sont à cette occasion offerts aux enfants. En Australie toutefois le lapin, trop prolifique et considéré comme nuisible, est à présent remplacé auprès des jeunes enfants par le bilby, petit marsupial qui lui ressemble par la taille ou les grandes oreilles mais qui est une espèce protégée en voie de disparition dans ce pays[3].
Détail d'un calendrier aztèque montrant un lapin.Le lapin blanc est un personnage de la mythologie japonaise aussi bien que de la littérature occidentale avec celui que Lewis Carroll fait poursuivre par « Alice au pays des merveilles » et que l'on retrouve « De l'autre côté du miroir» ou, plus récemment, celui du film Matrix tatoué sur l'épaule de l'héroïne[4]. C'est aussi traditionnellement la couleur des lapins sortant du chapeau des prestidigitateurs.
Le Lapin est aussi un signe de l'horoscope chinois.
Les reliefs et ombres à la surface de la lune évoquent pour certain la forme d'un lapin. Ce dernier est donc souvent associé aux symboles lunaires comme le faisaient les Aztèques[5].
Le lapin étant très prolifique, il est considéré, avec le lièvre, comme un symbole de fécondité dans plusieurs pays[6]. On parle aussi de « chaud lapin » pour évoquer un homme qui collectionne les conquêtes féminines.

Le lapin et les superstitions

La patte de lapin est parfois considérée comme un porte-bonheur.
Le lapin, rongeur de cordages, fait partie de la superstition des marins[7], et par extension du monde du théâtre qui les employait dans les cintres. Ils le désignent par des périphrases comme "l'animal aux longues oreilles", "cousin du lièvre" ou par le mot "pollop" sous peine de porter malheur.

Le lapin en général dans L'art

Dans sa « Vierge au lapin » par exemple le peintre Titien met un lapin blanc au premier plan en symbole de pureté mariale[8].
Le lapin est aussi un motif très présent dans l'art populaire.

BG __________

2007-07-16T06:34:00.000-07:00

วันนี้เราจะมาแจก bg กันนะจ๊ะ ขอบอกมีเยอะมากๆๆๆๆๆๆเลย ชื่อ web คือ
http://picpost.mthai.com/view_picpost.php?cate_id=33&post_id=305688
ก็ลองเข้ากันนะจ๊ะ..

วันชาติฝรั่งเศส....

2007-07-14T21:33:00.001-07:00

ว้าว..ว.ว.. ถึงวันชาติฝรั่งเศสซะที
ในวันศุกร์ที่ผ่านมานี้สายอังกฤษ-ฝรั่งเศส
ได้มีการแสดงของแต่ละห้องด้วย
ได้มีคนชาติฝรั่งเศสมาร่วมคุยด้วย
ซึ่งงานวันนั้นก็ถือว่าสนุกมากๆๆ
ขนมปังก็อร่อย..(ยัยตะกละ)
และในวันชาติฝรั่งเศสปีนี้
หนูก็ขอให้ฝรั่งเศสยืนยงอย่างนี้ตลอดไปนะ

La Joconde

2007-07-11T05:21:00.000-07:00

La Joconde (ou « Portrait de Mona Lisa ») est un tableau de Léonard de Vinci, réalisé entre 1503 et 1507. Huile sur panneau de bois de peuplier de 77 x 53 cm, il est exposé au Musée du Louvre à Paris. La Joconde est l'un des rares tableaux attribués de façon certaine à Léonard.

La Joconde est devenue un tableau mythique car à toutes les époques les artistes l'ont prise comme référence. Elle constitue en effet l'aboutissement des recherches du XVe siècle sur la représentation du portrait. À l'époque romantique, les artistes ont été fascinés par l'énigme de la Joconde et ont contribué à développer le mythe qui l'entoure, en faisant de nos jours l'une des œuvres d'art les plus célèbres du monde.

Historique
Léonard de Vinci commence le portrait à Florence en 1502, et d'aprés Vasari l'acheve au bout de quatre années. La Joconde ne quitta jamais Léonard de son vivant. Il l'emporta probablement à Amboise où François Ier le fit venir. Ce dernier en fit l'acquisition - à Léonard lui-même ou à ses héritiers après sa mort - et l'installa à Fontainebleau.

Le portrait quitte le château pour le Louvre alors résidence royale , et est ensuite accroché au château de Versailles. Louis XIV en fit l'un des tableaux les plus en vue à Versailles, et l'exposait dans le Cabinet du Roi jusqu'en 1650.

Il regagne le Louvre devenu musée en 1798, mais est à nouveau déplacé sur ordre du premier consul Bonaparte qui le fait accrocher au palais des Tuileries en 1800 dans les appartements de Joséphine, puis le rendit au Louvre en 1804 .

Le tableau fut volé le 21 août 1911. On soupçonna le poète Guillaume Apollinaire et le peintre Pablo Picasso d'être les auteurs de ce vol, revendiqué par ailleurs par l'écrivain italien Gabriele d'Annunzio. La Société des Amis du Louvre offrit une récompense de vingt-cinq mille francs, un anonyme proposa de doubler cette somme. La revue L'Illustration promit cinquante mille francs pour qui rapporterait le tableau dans les locaux du journal. Le voleur était l'italien Vincenzo Perugia, un vitrier qui avait participé aux travaux de mise sous verre des tableaux les plus importants du musée. Il conserva le tableau pendant deux ans dans sa chambre à Paris, puis de retour en Italie il proposa de le revendre le 10 décembre 1913 à un antiquaire florentin qui donna l'alerte.[1]

Pendant la Seconde Guerre mondiale, le tableau fut mis en sécurité au château d'Amboise, puis à l'abbaye de Loc-Dieu, et enfin au Musée Ingres de Montauban. Pendant un temps, il fut entreposé sous le lit même du conservateur du musée du Louvre en exil dans le château de Montal en Quercy (Lot).

En janvier 1963, le ministre de la culture André Malraux expédie la Joconde aux États-Unis où elle est reçue par le président Kennedy. Elle est exposée à la National Gallery de Washington DC puis au Metropolitan Museum of Art de New York. Elle est admirée par 1,7 millions de visiteurs au total[2]. Elle fait aussi deux autres voyages en Russie et au Japon en 1974. Le 6 avril 2005 le tableau est accroché dans la nouvelle salle du Louvre dite Salle de la Joconde .

Description
La Joconde est le portrait d'une jeune femme, sur fond d'un paysage montagneux aux horizons lointains et brumeux. Le flou du tableau est caractéristique de la technique du sfumato. Le sfumato, de l'italien enfumé, est un effet vaporeux, obtenu par la superposition de plusieurs couches de peinture extrêmement délicates qui donne au tableau des contours imprécis. Cette technique a été employée en particulier au niveau des yeux dans la mise en ombrage.

La femme porte sur la tête un voile noir transparent et une robe. On remarque que totalement épilée, conformément à la mode de l'époque, elle ne présente ni cils, ni sourcils. Elle est assise sur un fauteuil dont on aperçoit le dossier à droite du tableau. Ses mains sont croisées, posées sur un bras du fauteuil. Elle se trouve probablement dans une loggia : on peut voir un parapet juste derrière elle au premier tiers du tableau, ainsi que l'amorce de la base renflée d'une colonne sur la gauche. À l'arrière plan se trouve un paysage montagneux dans lequel se détache un chemin sinueux et une rivière qu'enjambe un pont de pierre.
La source de lumière provient essentiellement de la gauche du tableau.

Dénomination
Le titre du tableau vient probablement du patronyme du sujet - « del Giocondo » - mais peut également être attribué à l'attitude de la femme représentée. Il est aussi appelé « Monna Lisa » ou sa déformation plus courante « Mona Lisa », une contraction de « ma donna Lisa » qu'on peut traduire par « madame Lisa ».

Symbolisme
En italien, giocondo signifie "heureux, serein". Léonard était sûrement conscient qu'il peignait non seulement le portrait d'une femme, mais aussi le portrait d'une expression. La Joconde constitue réellement le portrait de l'idée de sérénité.
Selon certains, la Joconde est aussi l'expression de la féminité, voire de la maternité, car elle semble apparaître comme tenant un enfant dans ses bras.

Le sourire et le regard
Le sourire de la Joconde constitue un des éléments énigmatiques du tableau, qui a contribué au développement du mythe. Son sourire apparaît comme suspendu, prêt à s'éteindre.
Tout en donnant l'impression de suivre le spectateur des yeux, le regard de Mona Lisa fixe un point situé au-delà du spectateur, légèrement à sa droite, provoquant ainsi une mise en profondeur du dialogue entre l'œuvre et le spectateur. Bruno Mathon, critique d'art, dit ainsi que la Joconde « regarde quelque chose en vous, mais qui est derrière vous, dans votre passé. Elle regarde l'enfant que vous avez été, comme une mère regarde son enfant. »

song"

2007-07-10T08:21:00.001-07:00

HBD...NA..ME

2007-07-08T09:19:00.000-07:00

สุขสันต์วันเกดนะย่ะ ยัยเมย์
วันเกิดปีนี้ก็ขอให้มีความสุขมากๆ
เรียนหนังสือเก่งๆ
สวยๆๆๆ
มี petit ami หล่อๆ
แล้วก็ขอให้มีเพื่อนน่ารักๆ ( อิ อิ อิ )
แล้วสุดท้ายก็ขอให้เต้นเก่งๆๆ น้า
... สาธุ โอมเพี้ยง....

ข้อคิดสกิดใจ(=O=)

2007-07-05T07:02:00.001-07:00

เห็นแล้วมันให้ข้อคิดดี เลยอยากจะเอามาเตือนใจเพื่อนๆ กันจ๊ะ..

เห็นแล้วมันให้ข้อคิดดี เลยอยากจะเอามาเตือนใจเพื่อนๆ

Pin (plante)

2007-07-03T06:17:00.001-07:00

Pin (plante)
Le pin est la désignation générique des arbres appartenant au 111 espèces[1] genre Pinus, de la famille des Pinacées. Ce sont des résineux à feuilles en aiguilles groupées en faisceaux par 2, 3 ou 5 et dont les fructifications sont des cônes constitués d'écailles à l'aisselle desquelles on trouve les graines. Ce genre, de loin le plus important des conifères, comprend de nombreuses espèces dont beaucoup sont des essences forestières importantes. Plusieurs espèces sont devenues envahissantes
Description
Ce sont généralementDescription des arbres, de taille variable, quelquefois des arbustes (formes naines). Les feuilles sont des aiguilles persistantes, groupées en faisceaux par 2, par 3 ou par 5 à l'extrémité de rameaux courts. Les fruits sont des cônes qui apparaissent à l'automne sur les arbres adultes. Les écailles s'écartent à maturité, libérant les graines. Celles-ci sont munies d'une aile plus ou moins allongée.
Biologie
Les pins sont des essences sociales de pleine lumière, qui supportent bien la sècheresse, et les sols pauvres. Ils forment des peuplements importants, mais craignent la concurrence des autres essences.
Répartition
La répartition géographique de ce genre est très vaste. On les trouve dans des régions assez variées, mais surtout dans les zones à climat tempéré-froid de l'hémishère boréal, où ils occupent tous les étages de végétation, du niveau de la mer jusqu'à la limite supérieure des forêts, même en terrain en permanence gelé.
Intérêt économique

Le bois est recherché tant pour les usages industriels (pâte à papier) que comme bois d'œuvre, pour l'ameublement, les parquets et lambris, bois de mine et poteaux télégraphiques, etc.
La gemme (résine) de certaines espèces est exploitée pour la production d'essence de térébenthine et de colophane. Cette gemme a aussi des usages médicinaux.
Les bourgeons de pin, très résineux, ont aussi une utilisation médicinale, comme balsamiques et diurétiques, transformés notamment en sirops et pastilles. Du bois on extrait aussi par distillation le goudron de Norvège, à propriétés balsamiques et antiseptiques. C'est une essence de reboisement, utilisée aussi pour l'ornement.
Les pignons de pins sont comestibles et utilisés en pâtisserie et confiserie ou peuvent être mangés cru en cassant leur coque...

ความรัก...เหมือนตด...

2007-07-01T07:00:00.002-07:00

ความรักก็เหมือนตด
มักจะแอบเก็บเงียบไว้ เมื่ออัดอั้นจนทนไม่ไหวก็ได้แต่เปิดเผยออกมาเงียบๆ

ความรักก็เหมือนตด
ที่หากเผลอเสียงดังออกไปอาจจะเป็นเรื่องตลกสำหรับคนอื่น แต่มันก็ทำให้เราสบายใจที่ได้ระบายมันออกไป

ความรักก็เหมือนตด
ถึงแม้กลิ่นจะจางหาย แต่ก็ยังจำอยู่ในใจมิลืมเลือน

ความรักก็เหมือนตด
มีแต่คนที่เราต้องการให้รับรู้เท่านั้นถึงจะได้มันไปเต็มๆ(คนที ่อยู่ข้างหลังไง) คนที่เหลือรอบๆก็ได้เพียงเศษความรักยามเหงาเราไปเท่านั้น(ก็แค่ กิ๊กเอาไรมาก)

ความรักก็เหมือนตด
แม้กลิ่นจะแรงซักแค่ไหน ซักวันกลิ่นมันก็ต้องจางหาย แต่ยังเหลือบาดแผลในใจของผู้ที่ได้ดมและผู้ปล่อยมันออกมาตลอดไป ...

ความรักก็เหมือนตด
ถึงแม้จะอยู่ต่อหน้าคนคุ้นเคย(เพื่อนสนิท) ก็ยังไม่กล้าปล่อยมันออกมาเต็มแรงซักที

ความรักก็เหมือนตด
ตดที่แท้จริงย่อมออกมาจากรูตด.. ไม่ใช่จากปาก ความรักที่แท้จริงก็ย่อมออกมาจากใจมิใช่คำพูด

ความรักก็เหมือนตด
ยากที่จะยอมรับต่อหน้าคนอื่นว่าเป็นคนตด เท่าๆกับยากที่จะรับว่าดมมันเข้าไปเต็มปอด

ความรักก็เหมือนตด
แม้มองไม่เห็นด้วยตา แต่คุณก็รู้..ว่ามีอยู่จริง....

Opéra de Lyon

2007-06-30T09:18:00.000-07:00

L’opéra de Lyon, dit parfois l’opéra Nouvel, est une salle d’opéra située près de l'hôtel de ville de Lyon, et abritant une salle de représentations affectée principalement à l'opéra national de Lyon qui y fait représenter des opéras, ballets et concerts.

Histoire - - -

À l'emplacement actuel de l'opéra se dressait autrefois le théâtre de Soufflot. Il fut remplacé en 1829 par l'opéra, grâce aux architectes Antoine-Marie Chenavard et Jean-Marie Pollet.

Il a été rénové dans les années 1990 par l'architecte Jean Nouvel, qui a conservé uniquement les murs de pourtour et le salon du premier étage. L'intérieur concilie le moderne (omniprésence du noir, couleur favorite de J. Nouvel) et l'ancien (forme traditionnelle du théâtre à l'italienne).

L'amphithéâtre, en sous-sol, accueille régulièrement de petits concerts et des conférences dans une ambiance plus intimiste.

Le café du péristyle, en façade de l'opéra (face à l'hôtel de ville de Lyon, sur la place de la comédie) accueille des groupes de jazz les soirs d'été.

ไอ้หนุ่มชีกอ +___+

2007-06-30T05:01:00.001-07:00

ไอ้หนุ่มชีกอ

สาวใดที่มักถูกผู้ชายชีกอก้อร่อก้อติกอยู่เป็นประจำ ลองเลือกประโยคแสบๆ เหล่านี้ดูสิคะ เลือกเอาไว้ใช้ตีแสกหน้าพวกชีกอดูให้รู้กันเสียบ้างวjา เกิดเป็นหญิงแท้จริงแล้วว่าแสบเพียงไหน?
หนุ่มชีกอ: "เราเคยเจอกันมาก่อนรึเปล่าครับ?"
สาวแสบ : "เคยค่ะ เดี๊ยนเป็นพนักงานต้อนรับอยู่ที่คลีนิคกามโรคไงคะ"
หนุ่มชีกอ: "ผมเคยเห็นคุณที่ไหนมาก่อนรึเปล่าเนี่ย?"
สาวแสบ : "คงงั้นมั้งคะ ชั้นถึงไม่เคยไปที่นั่นอีกเลยไง"

หนุ่มชีกอ: "ที่นั่งตรงนี้ว่างมั้ยครับ?"
สาวแสบ : "ว่างค่ะ และที่ของเดี๊ยนก็จะว่างด้วยนะคะถ้าคุณจะนั่งล่ะก็"

หนุ่มชีกอ: "จะไปบ้านคุณหรือบ้านผมดี?"
สาวแสบ : "ทั้งสองหลังเลยดีกว่าค่ะ คุณไปบ้านคุณ ชั้นก็ไปบ้านชั้น"

หนุ่มชีกอ: "ผมอยากโทร.ไปหาคุณจังเลย เบอร์อะไรครับ?"
สาวแสบ : "มันก็อยู่ในสมุดโทรศัพท์ไงคะ"
หนุ่มชีกอ: "แต่ผมไม่รู้จักชื่อคุณนี่?"
สาวแสบ : "นั่นก็อยู่ในสมุดโทรศัพท์เหมือนกันค่ะ"

หนุ่มชีกอ: "งั้นคุณทำมาหากินอะไรครับ?"
สาวแสบ : "เดี๊ยนปลอมตัวเป็นผู้หญิงค่าาาา"

หนุ่มชีกอ: "ผมรู้วิธีที่จะปฏิบัติต่อผู้หญิงหรอกน่า"
สาวแสบ : "งั้นก็กรุณาอย่ามาวุ่นวายกับเดี๊ยนนะคะ"

หนุ่มชีกอ: "ถ้าหากผมได้เห็นคุณเปลือยเปล่า ผมคงตายอย่างมีความสุข
สาวแสบ : "งั้นเชียว แต่ถ้าชั้นได้เห็นคุณล่อนจ้อนนะชั้นคงได้ตายอย่างขำก ลิ้งแน่เลย"

หนุ่มชีกอ: "ผมจะยอมทำทุกอย่างเพื่อคุณ"
สาวแสบ : "อุ๊ย ดีค่ะ เราเริ่มกันที่บัญชีธนาคารของคุณเลยเป็นไงคะ"

หนุ่มชีกอ: "ผมอยากถวายตัวให้กับคุณนะ"
สาวแสบ : "เสียใจนะคะ เดี๊ยนไม่รับของขวัญถูกๆ ค่ะ"

มื้ออาหาร...กับผม

2007-06-29T07:09:00.001-07:00

Repas
Un repas est un moment spécifique, dans le cycle des activités journalières, consacré à l'alimentation. Dans les sociétés humaines, le repas est généralement ritualisé.
La grande majorité des cultures distingue plusieurs types de repas, selon le moment de la journée et la quantité d'aliments qu'ils comportent, les plus importants correspondant aux moments de convivialité les plus intenses et possédant une forte charge symbolique et ou religieuse.
La quantité d'aliments varie selon le repas, et les nutritionnistes recommandent des apports en calories, vitamines, protéines, lipides, glucides et fibres qui correspondent à l'activité physique et intellectuelle que l'on devra fournir avant le prochain repas. En moyenne, le premier repas de la journée doit apporter 25 % des quantités nécessaires, le repas du milieu de journée doit en apporter presque la moitié, et le dernier repas peut être plus léger pour faciliter la digestion pendant le sommeil.
Matin

Le premier repas de la journée est généralement pris peu après le réveil. Appelé déjeuner en Belgique, au Canada, en Suisse et dans le nord et le nord-est de la France, il prend le nom de petit déjeuner dans le reste de ce pays. Ces dernières années, le petit-déjeuner a tendance à disparaître, ce qui renforce le rôle des deux autres repas principaux.
En occident, on distingue traditionnellement deux grands types de petit-déjeuner : le petit-déjeuner continental, et le petit déjeuner anglo-saxon. Le petit déjeuner continental est un repas sucré. Il est composé d'une boisson chaude (café, thé ou chocolat au lait) accompagnée de tartines (pain, beurre, confiture ou miel..., ou simplement pâtes à tartiner industrielles). Peuvent s'y adjoindre, surtout les jours fériés, des viennoiseries (croissant, pain au chocolat, brioche...), du jus d'orange, un yogourt ou des céréales sucrées (muesli ou créations des marques Kellogg's, Jordan's, Nestlé...).
Le petit déjeuner anglo-saxon est plus copieux, comprenant le plus souvent des œufs et de la charcuterie. Il peut prendre la forme d'un brunch pris en milieu de matinée qui tiendra lieu à la fois de repas du matin et de celui de midi.
Cette distinction reste cependant conventionnelle. En Allemagne par exemple, le petit-déjeuner est également copieux, il peut contenir des œufs à la coque, des charcuteries et des fromages à pâte cuite.
Midi

Le repas de midi s'appelle le déjeuner dans la plus grande partie de la France, mais, là où le terme déjeuner est réservé au repas du matin, on l'appelle le dîner. Il est généralement pris entre midi et treize heures.
En France, même si c'est le repas qui est le plus souvent pris en dehors du domicile familial, il garde encore souvent une structure traditionnelle avec une entrée, un plat principal et un fromage ou un dessert. Seul le plat principal est obligatoire, les autres dépendant de l'appétit et du budget de chacun. Du hors-d'œuvre au fromage, la plupart des Français consommeront du pain. Ce repas est traditionnellement accompagné de vin(s) ou de bière selon les lieux, cette consommation quotidienne de boissons alcoolisées étant de plus en plus souvent remplacée par de l'eau.
En Corée, le repas est souvent composé de soupe et d'un plat unique qui accompagne plus qu'il n'est accompagné par un nombre variable de banchan. Le riz blanc est le seul plat que les convenances indiquent de terminer obligatoirement.
Soir
En Amérique du Nord, ce repas est pris vers 18 h, plus tardivement en France, où, selon les régions, l'heure du dîner peut varier entre 18 h et plus de 20 h. Les pays qui réservent le terme de dîner au repas de midi désignent ce repas du soir comme le souper. Le souper était, en France, un repas léger pris en fin de soirée, dont l'usage est tombé en désuétude.
En France, le repas du soir est souvent comparable dans sa composition au repas de midi, quoique souvent plus frugal. Il est l'occasion de se retrouver en famille autour de la table.
En Allemagne, où le repas de midi est bien plus souvent pris à domicile, le repas du soir est plus frugal, composé de charcuteries et de salades.
Autre repas

Au Canada, on parle de collation pour désigner les légers repas entre les trois repas principaux. En France on parle aussi d'en-cas. Dans l'après-midi, le goûter ou quatre heures est un en-cas sucré généralisé chez les enfants. La consommation de pâtisseries avec un thé ou un café en milieu de journée est également répandue chez de nombreux adultes quand leurs occupations leur en laissent le loisir.
Ces en-cas, ont tendance à se multiplier, et les modes de vie urbains ne respectent parfois pas du tout les repas traditionnels.
Chaque repas peut être varié
Lieux
Les repas peuvent être pris chez soi ou à l'extérieur. Quand ils sont pris à la maison, les repas ont lieu, soit dans un pièce spécialisée : la salle à manger, soit de plus en plus souvent dans le lieu de préparation : la cuisine.
A l'extérieur, ils peuvent être pris dans des établissement spécialisés, les restaurants, ou se composer de préparations spéciales destinées à être mangées sur le pouce. Il existe également des lieux de restaurations collectives destinées aux personnes qui mangent fréquemment en dehors de leur domiciles: les cantines scolaires ou d'entreprises ou les restaurants universitaires par exemple.
Les repas peuvent également être pris à l'extérieur, sous forme de pique-nique.
Ustensiles
Les principaux ustensiles pour manipuler les aliments sont la fourchette, ou les baguettes en Asie, pour les aliments solides et la cuillère pour les liquides. Dans de nombreux pays d'Afrique, il est de coutume de manger tous ensemble dans un plat commun. Chaque convive peut y puiser les aliments de la main droite, l'autre main étant considérée comme impure car réservée par exemple à l'hygiène corporelle.
Sur les tables les plus sophistiquées, la mise de table peut être très complexe, chaque convive devant gérer plus d'une vingtaine d'accessoires multiples : verres à eau ou à vin, assiettes plates ou creuses pour les entrées, couteaux à viande ou à poisson, assiettes plates ou creuses pour les plats principaux, fourchettes à trois ou quatre dents, cuillères à soupe, à café ou à dessert, serviettes ou encore ustensiles spécifiques
Rituels
Autrefois, non seulement le plan de table, mais l'ordre du service ainsi que nombre d'autres attitudes étaient extrêmement formalisés en fonction de la hiérarchie des convives. Les repas occupaient ainsi une place de choix dans les guides de bonnes manières du XIXe siècle, période charnière pendant laquelle le service à la russe remplace le service à la française et permettant le service à la place et obligeant les convives à manger le même plat en même temps.
Aujourd'hui, les mœurs se sont sensiblement libéralisées, mais le repas reste tout de même l'une des activités quotidiennes les plus codifiées.
Il est par exemple de coutume de se souhaiter un bon appétit au début du repas ou de ne pas se lever de table sans raison précise ou suivant les pays, de mettre les mains sur la table (France) ou sous la table (Royaume-Uni) entre les plats.
Il existe également des rituels religieux liés au repas. Par exemple, les chrétiens lui ont réservé deux prières : le benedicite avant le repas et les grâces à la fin.
En outre, les repas jouent un rôle important dans la symbolique chrétienne pour exprimer le partage, la communion, et avec une correspondance spirituelle.

วันเกิดใครหว่า +___________+

2007-06-28T06:22:00.000-07:00

HAPPY BIRTH DAY TO แย้...AND...นุ๊ก
วันนี้ในห้องของ 5/6 ได้มีการเลี้ยงฉลองวันเกิดของแย้(ส้ม)และนุ๊ก โดยที่ห้องเราได้รวมเงินกันซื้อเค้กช๊อกโกแล็ตให้
เพื่อนทั้งสองและพวกเราก็ได้ทำเซออร์ไพร์เปาเค้กให้เพื่อนในคาบวิทยาศาสตร์ซึ่งพวกเราก็สนุกเฮฮาโดยมีเพื่อนส้ม เพื่อนนุ๊กยืนซึ้งอยู่ แต่พออาจารย์นุบอกพวกเราว่าสอบเท่านั้นแหล่ะ ความสนุกนั้นก็ได้หายไปในพริบตา(*_*") แต่ขอโทษข้อสอบเนี้ยะทำง่ายสบายๆ (อ้าวเห็นได้ข่าวว่าเธอลอกของคนอื่นมาไม่ใช่เหรอสาวยุ้ย) พอมาถึงคาบยืดหยุ่นของอาจารย์โขนซึ่งเป็นคาบที่สี่ก่อนกินข้าวเราก็ได้เล่นกันอย่างสนุกสนานแต่พอหมดคาบเท่านั้นแหล่ะเค้กหลังห้องก็ถูกเขมิบโดยอีแร้งทั้งหลาย(แน่นอนว่าต้องมีเรารวมอยู่ด้วย อิ อิ)โดยมีเพื่อนเมย์ผู้ใจดี(แน่ใจหรือ!)เป็นคนตัดเค้ก พอกินกันเสร็จก็มีเพื่อนๆกวาดเศษเค้กที่หล่นหกเลอะเทอะบนพื้น(แต่เป็นสิ่งที่น่าแปลกใจเป็นอย่างมากเพราะไม่มีใครเห็นฉันกวาดเลยทั้งๆที่ฉันคิดว่าก็ช่วยนะ เอ๊ะ!หรือมันเป็นภาพหลวงตา ฮะ ฮะ)พอทำความสะอาดกันเสร็จก็ลงไปกินข้าวกับเพื่อนๆ
พอหมดเวลาพักเราก็ต้องไปเรียนคาบแนะแนวพออาจารย์มาสอนสักพักฝนก็แห่กันตกลงมาอย่างหนักมากๆๆๆ หรือนี่เป็นเพราะวันเกิดของแย้กันล่ะเนี่ย (แหม..ล้อเล่นนะอย่าคิดมาก)

แมวเหมียว.. ''~_~''

2007-06-28T05:27:00.000-07:00

QUI EST HELLO KITTY ?

Nom : Hello Kitty
Date de naissance : 1er novembre 1974

Hello Kitty habite à Londres, en Angleterre, avec ses parents et sa soeur jumelle, Mimmy. Elle a beaucoup d'ami(e)s, adore voyager, la musique, la lecture, manger de délicieux cookies et surtout se faire plein d'ami(e)s.

Nom : Mimmy
Date de naissance : 1er novembre 1974

Mimmy est la soeur jumelle de Kitty. Elle est très timide ce qui n'empêche pas d'accompagner sa soeur dans de merveilleuses aventures. Elle porte un ruban sur son oreille gauche, ce qui l'a différencie de Kitty.

Nom : Mary White
Anniversaire : 17 septembre

Mary White est la maman de Kitty & Mimmy. Gentille et attentionnée, elle adore cuisiner et s'occuper de sa maison. Sa tarte aux pommes est délicieuse.

Nom : George White
Anniversaire : 3 juin

George White est le papa de Kitty & Mimmy. Bien que travailleur assidu, il a un bon sens de l'humour. Il est aussi parfois rêveur.

Nom : Margaret White
Anniversaire : 31 mars

La grand-mère passe son temps à cuisiner du pudding et adore broder dans son rocking-chair.

Nom : Anthony White
Anniversaire : 25 octobre

Le grand-père de Kitty & Mimmy est un excellent peindre. Il est très cultivée et racontent toujours de formidables histoires.

La pyramide du Louvre

2007-06-28T04:58:00.000-07:00

La pyramide du verre a été construite au milieu de la cour Napoléon du Louvre. Elle a été voulue par le président de la République Française François Mitterrand en 1983.
Elle est a été conçue par l'architecte sino américain Ieoh Ming Pei, elle a été achevée en 1989.
Ce projet du grand Louvre, dont la pyramide est la concrétisation est une réussite de l'avis de tous.
Avec la restauration de l'arc de triomphe du carroussel, l'extension du musée du Louvre aux locaux qui étaient occupés par le ministère des finances, le quartier a été restitué entièrment à sa vocation de musée.
Un magnifique centre commercial souterrain complète le complexe.
Par ailleurs, Mitterrand a eu la vision d'un très grand alignement de nombreux monuments de Paris, un peu comme cela avait été voulu par Napoléon :
- Le musée du Louvre
- La pyramide du Louvre
- L'arc de triomphe du Carroussel
- Le jardin des tuileries
- La place de la concorde et l'Obélisque de Louxor
- L'avenue des champs Elysées
- L'arc de triomphe
- La Grande Arche de La Défense (légèrement décalé sur la gauche)
C'est ce que j'appelle "La perspective Mitterrand"

La pyramide de Pei au Louvre de nuit :

Le Louvre avec des jets d'eau

La cour Napoléon, le musée du Louvre et au centre la pyramide (de nuit) :

La Cour Napoléon, le Louvre, la pyramide de jour :

Centre commercial et entrée du musée en souterrain avec la pyramide inversée :

ArT _ \\ >_<

2007-06-27T05:19:00.000-07:00

Peut-on encore prendre l'art au sérieux ?

Un mot suffira au poète pour unir deux idées en apparence étrangères, en révéler la secrète accointance. La pensée abstraite est unidimensionnelle, l'art est multidimensionnel. « L'artiste, explique Paul Valéry, a accumulé, au moyen de la matière, une pluralité de pensées abstraites, d'actes simples. Mais une même chose en résulte. » C'est dire que l'art fait crédit à notre intelligence, lui présente d'emblée l'unité radicale du monde qu'elle ne peut quant à elle construire que pas à pas, péniblement, indéfiniment. On dira bien sûr que ce triomphe facile est illusoire, que l'artiste prend l'unité propre de son esprit, ou de son corps, pour la structure du réel, que sa pensée est donc plus magique que rationnelle. On peut même défendre l'idée que l'esthétique naît avec cette déception, qui permet de distinguer l'art, jeu subjectif de l'esprit avec lui même, du sérieux de la philosophie et des sciences. (voir l'article avant-garde.) L'art ne peut être considéré comme une réalité à part entière qu'avec sa désacralisation. Le Beau n'est ni le Vrai ni le Bien. Ainsi, l'art naîtrait au moment même où il devient un héritage du passé (Hegel).

On peut pourtant, comme Paul Valéry, souligner les affinités du Beau et de la vérité formelle des mathématiques. Une œuvre est un univers fermé, qui vaut en soi, avec ses lois propres ; elle constitue le lieu de différentes variations et transformations, analogues finalement aux propriétés d'un ensemble mathématique. Mais n'est-ce pas surtout constater que les mathématiques sont elles aussi un jeu ?

L'art a, sur le plan éthique, à voir avec l'idée de maîtrise de soi, d'indépendance et de distance à l'égard des passions. Non que l'art ignore les passions, mais plutôt parce qu'il les sublime et les donne à voir (voir Croce). Il ne s'agit pas de nier la foule de nos perceptions et de nos désirs, mais de les intégrer dans un tout, quand ils menaçaient notre unité. À lire Alain, le chant triomphe du cri, la danse de la passion; ces mauvais plis ne sont plus que les touches d'un instrument que nous effleurons librement. La mélopée transforme la peine, qui nous déchire, en un bel objet symétrique. L'œuvre d'art prend au piège les passions, révèle ce qu'il y a en elles d'éternel, en fait la matière d'une sorte de géométrie ou d'algèbre. L'art n'est donc certainement pas effusion passionnelle. Il est affirmation de la liberté du jeu au sein de la passion, par là même distanciation. Comme l'humour, il dépersonnalise la passion, la donne à voir du point de vue d'un être qui lui serait étranger. Ainsi la tragédie nous permet de contempler l'existence des hommes, leur agitation, comme au passé, c'est-à-dire du point de vue des Dieux. Pour autant, nous ne devenons pas étrangers aux passions, par exemple à la peur de la mort. C'est d'elles que le spectacle tire sa puissance de fascination. Aristote est l'inventeur de la théorie de la catharsis, selon laquelle l'art permettrait la purgation, la purge, de nos passions.

Si la notion de « beau » artistique qui a dominé l'histoire de l'art, depuis Platon jusqu'à Hegel a perdu aujourd'hui de sa reconnaissance, l’art cherche néanmoins toujours à utiliser le monde des sens pour pénétrer dans le monde de l’esprit, ou peut-être même dans celui de l’âme. Ce faisant, l’immanent point derrière le permanent. L'artiste tente de prouver que le potentiel humain ne se réduit pas à la transformation, mais qu’il a conquis la dimension de la création. Dans ce sens tourné vers l'esthétique, l'art est une représentation particulière, personnelle, de la nature (entre physique et métaphysique), d'un sentiment, du sacré… mais aussi, tout simplement d'un inconscient surgi spontanément, voire consciemment (hypothèse du profondis).

La notion de « représentation » prend alors un sens tout particulier si l'on veut saisir le sens de l'œuvre d'art, et son rapport à la beauté. L'œuvre de l'art est une forme de « re-présentation », c’est-à-dire qu'elle présente autrement la réalité de l'univers. L'œuvre d'art ne vit pas de son rapport plus ou moins adéquat au réel, mais des affects qu'elle produit ; par exemple, les toiles de Munch ne représentent pas une forme de tristesse, mais produisent un sentiment, une émotion, qui pour certains s'appelle la tristesse, pour d'autres l'abomination. C'est peut-être parce qu'elle est productrice d'affects, et qu'elle est à elle seule un « univers », que l'œuvre d'art est belle (l'art contemporain est beau quand on a accroché à l'initiation que l'artiste cherche à nous procurer).

C'est la grande difficulté des arts de notre époque : ils sont souvent liés par des directions intellectuelles et des expérimentations qui ne peuvent pas être lisibles directement et sans connaissance de leur genèse: ce sont des friches de découvertes qui deviendront peut-être de vraies œuvres aux yeux des machines humanisées (post-futurisme).

Jamais une œuvre jeune n'est comprise sans avoir assimilé sa généalogie. Cependant on remarquera que le terme d'"art" est trop couramment appliqué à toute médiatisation spectaculaire, et cela à son détriment.

สุนทรภู่....

2007-06-23T05:54:00.000-07:00

ในตอนนี้ก็ใกล้ถึงวันสุนทรภู่แล้ว เราก็เลยอยากจะมาทำอะไรเกี่ยวกับสุนทรภู่หน่อย....เอ้า!!มาดูกันเลย

ประวัติสุนทรภู่
สุนทรภู่เกิดเมื่อวันจันทร์ เดือน ๘ ขึ้น ๑ ค่ำ ปีมะเมีย จุลศักราช ๑๑๔๘ เวลาประมาณ ๘.๐๐ น. ซึ่งตรงกับวันที่ ๒๖ มิถุนายน ๒๓๒๙ ในรัชกาลที่ ๑ บิดามารดาชื่อใดไม่ปรากฏ ทราบเพียงว่ามารดามีเชื้อสายผู้ดี เเละทำหน้าที่เป็นแม่นมของพระธิดาในกรมพระราชวังหลัง ส่วนบิดานั้นบวชเป็นพระอยู่ที่วัดบ้านกร่ำ อำเภอเเกลง จังหวัดระยอง เมื่อสุนทรภู่โตพอสมควร มารดาได้นำไปฝากให้เรียนหนังสือที่วัดชีปะขาว หรือวัดศรีสุดารามในปัจจุบัน ครั้นมีความรู้ดีเเล้ว มารดานำไปฝากเป็นข้าในกรมพระราชวังหลัง เเต่อยู่ได้ไม่นานก็ลาออกไปเป็นเสมียน สุนทรภู่รับราชการไม่ก้าวหน้านัก เพราะติดนิสัยรักกาพย์กลอน กระทั่งในสมัยรัชกาลที่ ๒ จึงเป็นที่โปรดปรานให้เป็น "ขุนสุนทรโวหาร" ( ภู่ ) เรียกกันสั้นๆ ว่า "สุนทรภู่ " ต่อมาในสมัยรัชกาลที่ ๔ ได้รับบรรดาศักดิ์เป็น " พระสุนทรโวหาร " เเละถึงเเก่กรรมเมื่อปีเถาะ พ.ศ. ๒๓๙๘ อายุได้ ๗๐ ปี

ผลงาน
หนังสือบทกลอนที่สุนทรภู่เเต่งมีมากมาย ที่ได้ยินเเต่ชื่อเรื่องยังหาฉบับไม่พบก็มี ที่หายสาบสูญไปเเล้วไม่ได้ยินชื่อเรื่องก็มี เเต่เรื่องที่ยังมีต้นฉบับอยู่ในปัจจุบันมี ๒๔ เรื่อง คือ - นิราศ ๙ เรื่อง ได้เเก่ นิราศเมืองเเกลง นิราศพระบาท นิราศภูเขาทอง นิราศเมืองสุพรรณ นิราศวัดเจ้าฟ้า นิราศอิเหนา นิราศพระเเท่นดงรัง นิราศพระปฐม เเละนิราศเมืองเพชรบุรี - นิทาน ๕ เรื่อง ได้เเก่ โคบุตร พระอภัยมณี พระไชยสุริยา ลักษณวงศ์ เเละ สิงหไตรภพ - สุภาษิต ๓ เรื่อง ได้เเก่ สวัสดิรักษา เพลงยาวถวายโอวาท เเละสุภาษิตสอนหญิง - บทละคร ๑ เรื่อง คือ เรื่องอภัยนุราช - บทเสภา ๒ เรื่อง ได้เเก่ ขุนช้างขุนเเผน ตอนกำเนิดพลายงาม เเละเรื่องพระราชพงศาวดาร - บทเห่กล่อม ๔ เรื่อง ได้เเก่ เห่เรื่องจับระบำ เห่เรื่องกากี เห่เรื่องพระอภัยมณี เเละเห่เรื่องโคบุตร

สุนทรภู่ จินตกวีผู้ปั้น“พระอภัยมณี”
ในบรรดากวีแห่งกรุงรัตนโกสินทร์ “สุนทรภู่” ได้ชื่อว่า เป็นกวีเอกที่มีชื่อเสียงและเป็นที่กล่าวขวัญกันมากที่สุดคนหนึ่ง โดยเฉพาะผลงานเรื่อง“พระอภัยมณี”นับเป็นงานชิ้นเอกที่มีการนำไปเผยแพร่ในรูปแบบต่างๆมากมาย รวมทั้งมีการวิเคราะห์เจาะลึกแทบทุกแง่ทุกมุม เพราะเป็นกวีนิพนธ์ที่มีความยาวถึง ๙๔ เล่มสมุดไทย (สมุดที่ทำด้วยกระดาษข่อย แผ่นยาวๆ หน้าแคบ พับทบไปทบมาคล้ายผ้าจีบ) เรียกได้ว่ายาวที่สุดในโลกก็ว่าได้ ข้อสำคัญคือ เป็น “จินตนิยาย” ที่มิได้นำมาจากชาดก หรือนิทานพื้นบ้านอย่างที่วรรณคดีไทยส่วนใหญ่นิยมเขียนกัน แต่กลับมีเค้าโครงเรื่องที่แปลกและล้ำยุคยิ่ง ตัวละครและเหตุการณ์ในเรื่องล้วนชวนตื่นเต้น เร้าใจให้ติดตามอ่านอยู่ตลอดเวลา โดยเฉพาะพระเอกของเรื่องคือ”พระอภัยมณี”
“พระอภัยมณี”ของท่านสุนทรภู่นับเป็นพระเอกที่แหวกไปจากขนบของพระเอกทั้งหลายในยุคนั้น ด้วยว่าพระเอกอื่นๆในวรรณคดีส่วนใหญ่ ล้วนไปเรียนศิลปศาสตร์หรือพวกรัฐศาสตร์ไว้ปกครองบ้านเมืองทั้งนั้น แต่ “พ่ออภัยฯ” ของเรากลับไปเรียน “วิชาเป่าปี่” ซึ่งสมัยนี้จะว่าไปจบวิชา“ดุริยางคศิลป์”มาก็น่าจะได้ ดังนั้น“พระอภัยมณี” จึงถือได้ว่าเป็น“พระเอกนักดนตรีคนแรกของไทย”เป็น“พระเอกศิลปิน”ที่ท่านสุนทรภู่ปั้น ไว้ประดับวงการวรรณคดีไทยเป็นคนแรก และน่าจะเป็นคนเดียวด้วย เพราะวรรณคดีสมัยหลังๆก็ยังไม่ปรากฏว่ามีพระเอกศิลปินนักดนตรีคนใดอีก กล่าวได้ว่าจินตนาการและแนวคิดในการสร้างพระเอกของท่านล้ำหน้า ก้าวไกลเกินยุคเมื่อ ๒๐๐ กว่าปีที่ผ่านมา
เพราะถ้า “พระอภัยมณี” เกิดสมัยนี้ ต้องเป็นศิลปินที่ดังระเบิดไม่แพ้แดนหรือบีม และคงเป็นที่ “กรี๊ดสลบ”ของสาวแก่แม่ม่ายหรือแม้แต่หนุ่มด้วยกันเองเป็นแน่ ด้วยว่าเป็นพระเอกที่ครบสูตรเพียบพร้อมด้วยวัยวุฒิ คุณวุฒิและชาติวุฒิคือ เป็นหนุ่มหน้าตาหล่อเหลา จบนอก(เพราะไปศึกษาต่างแดน) และเป็นลูกเจ้าเมือง ฐานะไม่ต้องพูดถึง แม้ชีวิตต้องระหกระเหินพราะพระบิดาขับไล่ออกจากเมืองรัตนาพร้อม ”ศรีสุวรรณ” พระอนุชาก็ตาม แต่ภายหลังก็ได้เป็นกษัตริย์ครอบครองบ้านเมือง นอกจากนี้ยังอาจกล่าวได้ว่าเป็นพระเอกที่เจ้าเสน่ห์ไม่แพ้พระเอกอื่นๆในวรรณคดีเลย เพราะมีเมียถึง ๕ คน เมียแต่ละคนก็มีบุคลิกลักษณะที่ไม่เหมือนใครดังจะนำมาเล่าสู่กันฟังต่อไป
ก่อนอื่น ขอเท้าความให้เห็นก่อนว่าเหตุใดพระอภัยมณี พระเอกของเราจึงได้ลงเรียนวิชาเป่าปี่ ซึ่งต้องเดินทางไปเรียนกับ พิณทพราหมณ์ ณ หมู่บ้านจันตคาม ซึ่งโดยส่วนตัวพระอภัยมณีเองก็คงเห็นว่าการเรียนวิชาดนตรีนั้นช่วยให้ดับทุกข์โศกได้ ดังกลอนที่ว่า“ถึงการเล่นเป็นที่ประโลมโลก ได้ดับโศกสูญหายทั้งชายหญิง” ดังนั้น เมื่อครูพราหมณ์บรรยายสรรพคุณของวิชาเป่าปี่ให้ฟังซ้ำอีก ก็ยิ่งมั่นใจอยากเรียนยิ่งขึ้น โดยครูบอกว่า “แล้วพาไปยอดเขาให้เป่าปี่ ที่อย่างดีสิ่งใดก็ได้สิ้น แต่เสือช้างกลางไพรถ้าได้ยินก็ลืมกินน้ำหญ้าเข้ามาฟัง”
นอกจากนี้ “ถ้าแม้นว่าข้าศึกมันโจมจับ จะรบรับสารพัดให้ขัดสน เอาปี่เป่าเล้าโลมน้ำใจคน ด้วยเล่ห์กลโลกาห้าประการ คือรูปรสกลิ่นเสียงเคียงสัมผัส เกิดกำหนัดลุ่มหลงในสงสาร ให้ใจอ่อนนอนหลับดังวายปราณ จึงคิดอ่านเอาชัยเหมือนใจจง” เรียกว่าเรียนวิชานี้อย่าว่าแต่สัตว์จะเคลิ้มจนลืมกินน้ำกินหญ้าเลย แม้แต่ใช้สะกดทัพก็ยังได้ ครั้นเรียนจบกลับเมือง ถูกพระบิดาขับไล่ออกมาเพราะเห็นว่าวิชาที่สองพี่น้องไปเรียนไม่สมฐานะ ไปเจอสามพราหณ์ระหว่างทางที่พเนจรและสงสัยในวิชาเป่าปี่ พระอภัยมณีก็ยังมั่นใจในวิชาที่เรียนมา
โดยบรรยายว่า “อันดนตรีมีคุณทุกอย่างไป ย่อมใช้ได้ดั่งจินดาค่าบุรินทร์ ถึงมนุษย์ครุฑาเทวราช จตุบาทกลางป่า พนาสิน แม้ปี่เราเป่าไปให้ได้ยิน ก็สุดสิ้นโทโสที่โกรธา ให้ใจอ่อนนอนหลับลืมสติ อันลัทธิดนตรีดีหนักหนา ซึ่งสงสัยไม่สิ้นในวิญญาณ์ จงนิทราเถิดจะเป่าให้เจ้าฟัง” ถ้าเป็นสมัยนี้คงไม่ต้องบรรยายมาก เพราะการเรียน “ดนตรี” มิใช่วิชา “เต้นกินรำกิน” อย่างที่คนสมัยก่อนดูถูกแล้ว แต่กลับเป็นหนทางก้าวหน้าและทำให้หลายคนได้เป็นดารานักร้องนักแสดงระดับแนวหน้าของประเทศด้วยซ้ำ อย่างไรก็ดี สมัยโน้น การเรียนวิชาดนตรีส่วนใหญ่จะเรื่องของพวกผู้หญิงชาววังและพวกที่ต้องแสดงถวายมากกว่าจะเป็นวิชาของลูกกษัตริย์ ดังนั้น พระอภัยมณีจึงถูกพ่อกริ้ว แม้ว่าวิชาปี่ที่เรียนจะไม่ธรรมดาก็ตาม แต่ก็คงไม่ทันได้อธิบายความก็โดนไล่มาเสียก่อน
ในระหว่างเป่าปี่ให้สามพราหมณ์และศรีสุวรรณฟังจนเคลิ้มหลับไปนี่เอง เสียงปี่ของพระอภัยมณีก็ล่องลอยไปกระทบหูนางผีเสื้อสมุทร ซึ่งออกมาหากิน จนนางตามเสียงปี่ไปเจอพระเอกของเราเข้า ก็เกิดอาการ“ปิ๊ง” ขึ้นมาทันที แสดงว่าพระอภัยฯต้องหล่อ “โดนใจ”ไม่น้อย ไม่งั้นนางคงไม่อุ้มพระอภัยมณีไปเป็นสามีในถ้ำทองของนาง จนเกิด “สินสมุทร” ในเวลาต่อมาแน่ นางผีเสื้อสมุทรจึงนับเป็นเมียคนแรกของพระอภัยมณี แม้จะไม่เป็นที่ยินยอมพร้อมใจในตอนแรกเท่าไรนัก (นี่ก็อาจเป็นที่มาของการเรียกเมียที่บ้านเวลาไม่พอใจว่า“นางผีสมุทร” ก็ได้ ช่างว่านัก!)
อย่างไรก็ดี เนื่องจากวิชาเป่าปี่ที่พระอภัยมณีไปเรียนมานี้ มิใช่วิชาดนตรีธรรมดาทั่วไป ดังนั้น พระอภัยมณีพระเอกศิลปินเราจึงมิได้เป่าอย่างพร่ำเพรื่อ เรียกว่าเปิดคอนเสิร์ตปี่แต่ละครั้ง ล้วนมีจุดมุ่งหมายโดยเฉพาะ ซึ่งตามท้องเรื่องจะเป่าปี่ประมาณ ๑๒ ครั้ง ได้แก่ ครั้งแรกที่เป่าบรรยายให้สามพราหมณ์ฟัง จนนางผีเสื้อสมุทรเอาไปเป็นสามี ครั้นต่อมาเมื่อหนีนางผีสมุทรมาอยู่เกาะแก้วพิศดารก็ได้นางเงือกเป็นเมียอีกคน พร้อมลูกคือ”สุดสาคร”
ต่อมาได้ ถูกนางผีเสื้อสมุทรไล่ตามอาละวาด พระอภัยมณีได้พยายามขับไล่ให้กลับไป แต่นางไม่ยอม จึงจำเป็นต้องเป่าปี่เป็นครั้งที่สอง ซึ่งเสียงเพลงคงบีบคั้นหัวใจไม่น้อย นางจึงขาดใจตายไปต่อหน้าต่อตา ส่วนการเป่าในครั้งต่อๆมาส่วนใหญ่จะเพื่อปลุกทัพหรือสะกดทัพให้ได้ชัยชนะต่อศัตรู
รวมทั้งมีการเป่าปี่เพื่ออ้อนสาว คือ นางละเวง ด้วย ซึ่งเสียงปี่ของพระอภัยมณีตอนจีบนางละเวงนี้ ทำให้นางถึงกับ “ตะลึงลืมปลื้มอารมณ์ไม่สมประดี ด้วยเพลงปี่เป่าเชิญให้เพลินใจ จนลืมองค์หลงรักชักสินธพ(ม้า) กลับมาพบพิศวงด้วยหลงใหล” และยังว่า “ถ้าขืนอยู่สู้อีกไม่หลีกเลี่ยง ฉวยพลั้งเพลี้ยงเพลงปี่ต้องมีผัว” แสดงเพลงปี่ของพระเอกเราคงมีอิทธิพลต่อผู้ฟังไม่น้อยเลยทีเดียว
สำหรับเมียพระอภัยมณี ที่ว่ามีด้วยกัน ๕ คนและแต่ละคนก็ต่างกันอย่างมากนั้น ได้แก่ นางผีเสื้อสมุทรเป็นเมียคนแรกที่เป็นยักษ์ ส่วน นางเงือก เป็นเมียที่สอง นางสุวรรณมาลีเป็นเมียคนที่สาม แต่เป็นเมียมนุษย์คนแรก ส่วนนางละเวงวัณลา เป็นเมียคนที่สี่และเป็นชาวต่างชาติ นางวาลีเป็นเมียคนที่ห้าซึ่งเป็นเมียที่ขี้เหร่ที่สุด แต่เดิมพระอภัยมณีก็มิได้อยากได้นาง
แต่นางเป็นคนเจ้าปัญญาและมีวาจาเป็นเลิศ สามารถพูดให้นางสุวรรณมาลีแต่งกับพระอภัยมณี และพูดจนอุศเรนอกแตกตายได้ ข้อสำคัญคือสามารถหว่านล้อมพระอภัยมณีจนใจอ่อนยอมรับนางเป็นชายาอีกคน อย่างไรก็ดี การมีเมียถึง ๕ คน ซึ่งมีทั้งสวยแปลง สวยแปลก สวยงาม สวยต่างแดน และสวยปัญญาเช่นนี้ ก็ย่อมแสดงว่า “พระอภัยมณี” มีเสน่ห์ไม่เบา ถึงเป็นขวัญใจสาวๆทั้งยักษ์ เงือกและมนุษย์อย่างที่ว่า
“พระอภัยมณี” ได้รับการยกย่องจากวรรณคดีสโมสรในรัชกาลที่ ๖ ว่าเป็นยอดของวรรณคดีประเภทนิทานคำกลอน และเป็น “จินตนิยาย”ที่แสดงให้เห็นถึงจินตนาการที่กว้างไกลอันล้ำยุค เกินสมัยยิ่งของ “สุนทรภู่ ดังนั้น ในโอกาสครบรอบ ๒๑๙ ปีเกิดของท่านในวันที่ ๒๖ มิถุนายน ๒๕๔๘ อันเป็น “วันสุนทรภู่” นี้ กลุ่มประชาสัมพันธ์ สำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ กระทรวงวัฒนธรรม จึงขอเชิญชวนให้หน่วยงาน สถานศึกษาและสถาบันที่เกี่ยวข้องได้จัดกิจกรรมต่างๆไม่ว่าจะเป็นการประชุม อภิปราย นิทรรศการ การแสดง การประกวดแข่งขัน ฯลฯเกี่ยวกับผลงานของท่าน เพื่อให้ประชาชน เยาวชนได้ทราบและเรียนรู้การใช้ภาษาไทยที่ลึกซึ้ง ไพเราะ มีคติสอนใจ
ข้อสำคัญเพื่อน้อมรำลึกถึง “สุนทรภู่ รัตนกวีแห่งกรุงรัตนโกสินทร์” บรมครูกลอนแปด กวีเอกของไทยที่มีความสามารถไม่รองชาติใดในโลก ผู้ได้รับการยกย่องจากยูเนสโกว่าเป็นผู้มีผลงานดีเด่นทางวัฒนธรรมระดับโลกคนหนึ่ง

Life Today

2007-06-19T06:57:00.000-07:00

เดิน เดิน เดินแล้วก็เดิน...

วันนี้เราและเพื่อนๆได้เข้ากรุงเทพกันมาด้วย เพื่อนๆในที่นี้ก็ไม่ใช่ใครที่ไหนหรอกนะก็มี ส้ม แอม อ้อม ออย บี ออม เม บิว
ที่ๆ แรกเลยที่เราจะไปก็คือ ประตูน้ำ เราก็ได้เดินทั่วหมดเลย อยากจะบอกว่าเหนื่อยมากๆๆๆๆๆๆ พอเดินเสร็จก็ได้แวะกินข้าวที่ แพตตินัมพอกินเสร็จก็ไปเดินที่วังหลังต่อ ตอนนั้นก็ประมาณบ่ายสองโมงพอถึงก็เดินกันอีก( เดินเดินเดินแล้วก็เดิน )พอเดินเสร็จซื้ออะไรเสร็จเราก็ต่อด้วยการไปเดินเซ็นทรัลปิ่นเกล้าพอเดินเหนื่อยก็แวะกินสเวนเซ่นส์พอกินเสร็จก็แยกย้ายกันกลับบ้าน ( อย่างปลอดภัย )แต่!!! พอมาถึงบ้านคุณเพื่อนแพรก็ได้ชวนเราไปตลาดนัดบิ๊กซี เอาว่ะไปก็ไป พอไปถึงเดินอีกแล้วครับ
โอ๊ย!ชีวิตหนอชีวิตพอกลับมาถึงบ้านเท่านั้นแหล่ะหลับเป็นตาย

วันวิสาขบูชา

2007-06-08T09:17:00.000-07:00

วันวิสาขบูชา

ความหมาย คำว่า "วิสาขบูชา" หมายถึงการบูชาในวันเพ็ญเดือน ๖ วิสาขบูชา ย่อมาจาก " วิสาขปุรณมีบูชา " แปลว่า " การบูชาในวันเพ็ญเดือนวิสาขะ " ถ้าปีใดมีอธิกมาส คือ มีเดือน ๘ สองหน ก็เลื่อนไปเป็นกลางเดือน ๗
ความสำคัญ วันวิสาขบูชา เป็นวันสำคัญยิ่งทางพระพุทธศาสนา เพราะเป็นวันที่พระพุทธเจ้าประสูติ คือเกิด ได้ตรัสรู้ คือสำเร็จ ได้ปรินิพพาน คือ ดับ เกิดขึ้นตรงกันทั้ง ๓ คราวคือ
๑. เมื่อเจ้าชายสิทธัตถะ ประสูติที่พระราชอุทยานลุมพินีวัน ระหว่างกรุงกบิลพัสดุ์กับเทวทหะ เมื่อเช้าวันศุกร์ ขึ้น ๑๕ ค่ำ เดือน ๖ ปีจอ ก่อนพุทธศักราช ๘๐ ปี
๒. เมื่อเจ้าชายสิทธัตถะตรัสรู้ เป็นพระพุทธเจ้าเมื่อพระชนมายุ ๓๕ พรรษา ณ ใต้ร่มไม้ศรีมหาโพธิ์ ฝั่งแม่น้ำเนรัญชรา ตำบลอุรุเวลาเสนานิคม ในตอนเช้ามืดวันพุธ ขึ้น ๑๕ ค่ำ เดือน ๖ ปีระกา ก่อนพุทธศักราช ๔๕ ปี หลังจากออกผนวชได้ ๖ ปี ปัจจุบันสถานที่ตรัสรู้แห่งนี้เรียกว่า พุทธคยา เป็นตำบลหนึ่งของเมืองคยา แห่งรัฐพิหารของอินเดีย
๓. หลังจากตรัสรู้แล้ว ได้ประกาศพระศาสนา และโปรดเวไนยสัตว์ ๔๕ ปี พระชนมายุได้ ๘๐ พรรษา ก็เสด็จดับขันธปรินิพพาน เมื่อวันอังคาร ขึ้น ๑๕ ค่ำ เดือน ๖ ปีมะเส็ง ณ สาลวโนทยาน ของมัลลกษัตริย์ เมืองกุสินารา แคว้นมัลละ (ปัจจุบันอยู่ในเมือง กุสีนคระ) แคว้นอุตตรประเทศ ประเทศอินเดีย
นับว่าเป็นเรื่องที่น่าอัศจรรย์ยิ่ง ที่เหตุการณ์ทั้ง ๓ เกี่ยวกับวิถีชีวิตของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ซึ่งมีช่วงระยะเวลาห่างกันนับเวลาหลายสิบปี บังเอิญเกิดขึ้นในวันเพ็ญเดือน ๖ ดังนั้นเมื่อถึงวันสำคัญ เช่นนี้ ชาวพุทธทั้งคฤหัสถ์ และบรรพชิตได้พร้อมใจกันประกอบพิธีบูชาพระพุทธองค์เป็นการพิเศษ เพื่อน้อมรำลึกถึงพระกรุณาธิคุณ พระปัญญาธิคุณ และพระบริสุทธิคุณ ของพระองค์ท่าน ผู้เป็นดวงประทีปของโลก

My Dream

2007-06-08T09:14:00.000-07:00

ครั้งที่แล้วเราได้บอกไว้ว่าเราอยากเข้าเรียนอะไรก็ได้ที่เกี่ยวกับศิลปะ วันนี้เราเลยนำข้อมูลมาเสนอให้เพื่อนที่มีความฝันเหมือนเรา ตามเรามาเลย...!!!!

...การออกแบบ ( Design ) ...
การออกแบบ หมายถึง การถ่ายทอดรูปแบบจากความคิดออกมาเป็นผลงาน ที่ผู้อื่น
สามารถมองเห็น รับรู้ หรือสัมผัสได้ เพื่อให้มีความเข้าใจในผลงานร่วมกัน
ความสำคัญของการออกแบบ มีอยู่หลายประการ กล่าวคือ
1.ในแง่ของการวางแผนการการทำงาน งานออกแบบจะช่วยให้การทำงานเป็นไปตาม
ขั้นตอน อย่างเหมาะสม และประหยัดเวลา ดังนั้นอาจถือว่าการออกแบบ คือ การวาง
แผนการทำงานก็ได้
2. ในแง่ของการนำเสนอผลงาน ผลงานออกแบบจะช่วยให้ผู้เกี่ยวข้องมีความเข้าใจ
ตรงกันอย่างชัดเจน ดังนั้น ความสำคัญในด้านนี้ คือ เป็นสื่อความหมายเพื่อความเข้าใจ
ระหว่างกัน
3. เป็นสิ่งที่อธิบายรายละเอียดเกี่ยวกับงาน งานบางประเภทอาจมีรายละเอียดมากมาย
ซับซ้อน ผลงานออกแบบจะช่วยให้ผู้เกี่ยวข้อง และผู้พบเห็นมีความเข้าใจที่ชัดเจนขึ้น
หรืออาจกล่าวได้ว่า ผลงานออกแบบ คือ ตัวแทนความคิดของผูออกแบบได้ทั้งหมด
4. แบบ จะมีความสำคัญอย่างที่สุด ในกรณีที่ นักออกแบบกับผู้สร้างงานหรือผู้ผลิต
เป็นคนละคนกัน เช่น สถาปนิกกับช่างก่อสร้าง นักออกแบบกับผู้ผลิตในโรงงาน
หรือถ้าจะเปรียบไปแล้ว นักออกแบบก็เหมือนกับคนเขียนบทละครนั่นเอง

แบบ เป็นผลงานจากการออกแบบ เป็นสิ่งที่เกิดจากความคิดสร้างสรรค์และฝีมือของ
นักออกแบบ แบบมีอยู่หลายลักษณะ ดังนี้ คือ
1. เป็นภาพวาดลายเส้น (drawing) ภาพระบายสี (Painting) ภาพถ่าย (Pictures)
หรือแบบร่าง (Sketch) แบบที่มีรายละเอียด (Draft) เช่น แบบก่อสร้าง ภาพพิมพ์
(Printing) ฯลฯ ภาพต่าง ๆ ใช้แสดงรูปลักษณะของงาน หรือแสดงรายละเอียดต่าง ๆ
เกี่ยวกับงาน ที่เป็น 2 มิติ
2. เป็นแบบจำลอง (Model) หรือของจริง เป็นแบบอีกประเภทหนึ่งที่ใช้แสดง
รายละเอียดของงานได้ชัดเจนกว่าภาพต่าง ๆ เนื่องจากมีลักษณะเป็น 3 มิติ ทำให้
สามารถเข้าใจในผลงานได้ดีกว่า นอกจากนี้ แบบจำลองบางประเภทยังใช้งานได้
เหมือนของจริงอีกด้วยจึงสมารถใช้ในการทดลอง และทดสอบการทำงาน เพื่อหา
ข้อบกพร่องได้
ประเภทของการออกแบบ
1. การออกแบบทางสถาปัตยกรรม (Architecture Design) เป็นการออกแบบเพื่อ
การก่อสร้าง สิ่งก่อสร้างต่าง ๆ นักออกแบบสาขานี้ เรียกว่า สถาปนิก (Architect) ซึ่ง
โดยทั่วไปจะต้องทำงานร่วมกับ วิศวกรและมัณฑนากร โดยสถาปนิก รับผิดชอบเกี่ยว
กับประโยชน์ใช้สอยและความงามของสิ่งก่อสร้าง งานทางสถาปัยตกรรมได้แก่
- สถาปัตยกรรมทั่วไป เป็นการออกแบบสิ่งก่อสร้างทั่วไป เช่น อาคาร บ้านเรือน ร้านค้า โบสถ์ วิหาร ฯลฯ
- สถาปัตยกรรมโครงสร้าง เป็นการออกแบบเฉพาะโครงสร้างหลักของอาคาร
- สถาปัตยกรรมภายใน เป็นการออกแบบที่ต่อเนื่องจากงานโครงสร้าง ที่เป็นส่วนประกอบของอาคาร
- งานออกแบบภูมิทัศน์ เป็นการออกแบบที่มีบริเวณกว้างขวาง เป็นการจัดบริเวณพื้นที่ต่าง ๆ
เพื่อให้เหมาะสมกับประโยชน์ใช้สอยและความสวยงาม
- งานออกแบบผังเมือง เป็นการออกแบบที่มีขนาดใหญ่ และมีองค์ประกอบซับซ้อน ซึ่งประกอบ
ไปด้วยกลุ่มอาคารจำนวนมาก ระบบภูมิทัศน์ ระบบสาธารณูปโภค ฯลฯ

2. การออกแบบผลิตภัณฑ์ (Product Design) เป็นการออกแบบเพื่อการผลิต ผลิตภัณฑ์
ชนิดต่าง ๆงานออกแบบสาขานี้ มีขอบเขตกว้างขวางมากที่สุด และแบ่งออกได้มากมาย
หลาย ๆ ลักษณะ นักออกแบบรับผิดชอบเกี่ยวกับประโยชน์ใช้สอยและความสวยงามของ
ผลิตภัณฑ์ งานออกแบบประเภทนี้ได้แก่
- งานออกแบบเฟอร์นิเจอร์
- งานออกแบบครุภัณฑ์
- งานออกแบบเครื่องสุขภัณฑ์
- งานออกแบบเครื่องใช้สอยต่างๆ
- งานออกแบบเครื่องประดับ อัญมณี
- งานออกแบบเครื่องแต่งกาย
- งานออกแบบภาชนะบรรจุผลิตภัณฑ์
- งานออกแบบผลิตเครื่องมือต่าง ๆ ฯลฯ

3. การออกแบบทางวิศวกรรม (Engineering Design) เป็นการออกแบบเพื่อการผลิต
ผลิตภัณฑ์ชนิดต่าง ๆ เช่นเดียวกับการออกแบบผลิตภัณฑ์ ซึ่งมีความเกี่ยวข้องกัน ต้องใช้
ความรู้ความสามารถและเทคโนโลยีในการผลิตสูง ผู้ออกแบบคือ วิศวกร ซึ่งจะรับผิดชอบ
ในเรื่องของประโยชน์ใช้สอย ความปลอดภัยและ กรรมวิธีในการผลิต บางอย่างต้องทำงาน
ร่วมกันกับนักออกแบบสาขาต่าง ๆ ด้วย งานอกแบบประเภทนี้ได้แก่
- งานออกแบบเครื่องใช้ไฟฟ้า
- งานออกแบบเครื่องยนต์
- งานออกแบบเครื่องจักรกล
- งานออกแบบเครื่องมือสื่อสาร
- งานออกแบบอุปกณ์อิเลคทรอนิคส์ต่าง ๆ ฯลฯ

4. การออกแบบตกแต่ง (Decorative Design) เป็นการออกแบบเพื่อการตกแต่งสิ่งต่าง ๆ
ให้สวยงามและเหมาะสมกับประโยชน์ใช้สอยมากขึ้น นักออกแบบเรียนว่า มัณฑนากร
(Decorator) ซึ่งมักทำงานร่วมกับสถาปนิก งานออกแบบประเภทนี้ได้แก่
- งานตกแต่งภายใน (Interior Design)
- งานตกแต่งภายนอก (Exterior Design)
- งานจัดสวนและบริเวณ ( Landscape Design)
- งานตกแต่งมุมแสดงสินค้า (Display)
- การจัดนิทรรศการ (Exhibition)
- การจัดบอร์ด
- การตกแต่งบนผิวหน้าของสิ่งต่าง ๆ เป็นต้น ฯลฯ

5. การออกแบบสิ่งพิมพ์ (Graphic Design) เป็นการออกแบบเพื่อทางผลิตงานสิ่งพิมพ์
ชนิดต่าง ๆ ได้แก่ หนังสือ หนังสือพิมพ์ โปสเตอร์ นามบัตร บัตรต่าง ๆ งานพิมพ์ลวดลายผ้า
งานพิมพ์ภาพลงบนสิ่งของเครื่องใช้ต่าง ๆ งานออกแบบรูปสัญลักษณ์ เครื่องหมายการค้า ฯลฯ

จะไหวไหมเนี่ย...เรา +_+!!!

2007-06-04T05:58:00.001-07:00

เฮ้อ..เมื่อวานเราไปเรียนวาดรูปที่ ม.ศิลปากรมาแล้วเหมือนเราจะวาดรูปไม่ค่อยดี (แหม..ก็เธอไม่ตั้งใจเองนิ) เลยเหมือนโดนพี่เค้าจะดุเอาเราเลยหนีกลับบ้านก่อนซะนี่ เฮ้ออย่างนี้เราจะเข้ามัณฑนศิลป์ได้เปล่าเนี่ย อยากเข้าได้จังยิ่ง ม.ศิลปากร ด้วยนะอยากเข้าสุดๆ ( ขอเน้นว่าอยากเข้าสุด ๆๆๆๆ )ต่อไปนี้เราคงต้องตั้งใจจริงแล้วล่ะ...-.-"

Paris Hilton

2007-06-01T08:21:00.000-07:00

Paris Hilton "relookée" par la prison ?

L'entourage de Paris Hilton, condamnée à 45 jours de prison pour avoir conduit malgré un permis de conduire suspendu, croit que l'emprisonnement sera bon pour elle. Mais pour de drôles de raisons ! En effet, les amis de la jeune héritière pensent qu’elle perdra du poids, gagnera plus de «classe» et sera encore plus belle après son séjour en prison ! Le designer de mode Alvin Valley, un ami de la star, aurait affirmé : «La prison sera la meilleure chose qui ne sera jamais arrivée à Paris Hilton !» Un autre copain de Paris aurait déclaré : «Ça va la rendre plus célèbre que jamais. En prison, elle deviendra mince et enviable, et sans aucun maquillage ou produits, ses cheveux et sa peau pourront enfin respirer…» Mais tout le monde n'est pas convaincu que cette expérience sera bénéfique pour la jeune femme de 26 ans. L'écrivain David Patrick, un ami très proche de la famille Hilton, craint que cette incarcération ruine la carrière de la star. Il aurait révélé au magazine Style : «Boire et conduire est un délit très sérieux. Les gens en meurent. La prison est un tout autre jeu que le feuilleton que nous avons tant aimé regardé jusqu'à maintenant. Je pense que nous pourrions être témoins de la fin de Paris Hilton».

news

2007-05-29T21:03:00.000-07:00

TDF : DI LUCA, LE RETOUR ?

Reverra-t-on un jour Danilo Di Luca au départ de la Grande Boucle ? L'idée avance et l'italien, qui vise la victoire finale lors du Tour d'Italie 2007, vient d'annoncer qu'il reviendrait "peut-être" sur le Tour de France en 2009. "C'est sans aucun doute la course la plus importante du monde. Mais je n'aime ni son parcours ni son atmosphère. Je ne le sens pas comme le Giro", a expliqué à l'AFP le coureur des Abruzzes. Absent du prochain Tour de France, Di Luca a confirmé qu'il était intéressé par une participation aux Mondiaux de Stuttgart, malgré un tracé qui ne lui correspond pas vraiment. "C'est un objectif. Le parcours est sélectif. Il y a une montée de six kilomètres à chaque tour. Ça fait beaucoup dans une course d'un jour", a commenté Di Luca.

ULLRICH INCRIMINE PAR UN SOIGNEUR

Jef D'Hont continue de vider son sac. L'ancien soigneur de Telekom, aujourd'hui âgé de 65 ans, a déclaré qu'il avait lui même injecté de l'EPO à Jan Ullrich. "Il se dopait également, parce que tout le monde le faisait. Une injection d'EPO ne dure pas plus de dix secondes. C'est comme injecter de l'insuline à un diabétique. Je ne sais pas si Jan voulait se doper, mais il le faisait comme tous les autres. Je l'invite à dire la vérité, il se sentira bien plus libre et ça lui fera du bien", a-t-il expliqué dans Bild. Avant de conclure : "Jan Ullrich aura été l'athlète le plus impressionnant que j'aurai côtoyé. Je peux vous garantir que si tout le monde avait couru proprement, Jan Ullrich aurait gagné dix fois le Tour de France".

LA PRESSE CHARGE MAZZOLENI

La présence d'Eddy Mazzoleni, beau-frère d'Ivan Basso - faut-il le rappeler - sur le podium provisoire du Giro, ne plaît pas à tout le monde. La presse italienne a décidé de ressortir dans ses colonnes quelques casseroles qui suivent le coureur d'Astana depuis plusieurs saisons. Le Bergamasque de 33 ans, qui n'a jamais été suspendu, a pourtant été entendu à deux reprises par la justice de son pays : la première fois dans le cadre d'une affaire de trafic de produits dopants à Bergame qui incriminait Elisa Basso, sa femme ; La seconde fois à Rome en 2004 après que des écoutes téléphoniques ont confirmé sa relation avec le docteur Santuccione, reconnu comme un fournisseur d'EPO.

COUPE DE FRANCE : PIVOIS RENONCE

Yann Pivois (Bretagne - Armor-Lux), qui souffre d'une fracture d'une clavicule, est forfait pour le Grand Prix de Plumelec, samedi, 11e manche de la Coupe de France. Le coureur de 31 ans a été touché lors du Tour de Lorraine et a été forcé d'observer plusieurs semaines d'arrêt.

BOONEN DE RETOUR

Dix jours à peine après s'être brisé le gros orteil du pied droit à l'entraînement, le Belge Tom Boonen (Quick Step) effectue son retour à la compétition à l'occasion du Tour de Belgique de mercredi à dimanche. "Finalement ma blessure n'était pas trop grave et j'ai rapidement pu reprendre l'entraînement. Pas intensivement, car j'ai quand même encore un peu mal au tibia et au genou. Je suis donc à court de condition, mais il est temps de reprendre pour retrouver le rythme en vue du Tour de France", a rassuré le coureur belge à l'AFP.

DORAEMON

2007-05-29T02:04:00.000-07:00

Bref résumé de l'histoire

Doraemon est un robot en forme de gros chat bleu sans oreilles venu du futur pour aider Nobita Nobi (野比のび太, nobi nobita), un petit garçon japonais timoré, et l'empêcher d'accumuler par incompétence tellement de dettes que ses descendants doivent encore payer plusieurs générations plus tard. Les histoires ont toutes lieu au Japon, de nos jours. L'auteur y dépeint implicitement, avec brio, une fresque de tous les complexes des pré-adolescents (premiers amours, timidité, travail scolaire pénible, relations d'amitié fragiles...).
Doraemon possède une poche à quatre dimensions, de laquelle il sort d'innombrables gadgets pour aider Nobita à se défendre, arranger ses problèmes, rendre jaloux d'autres enfants, … Cependant, bien souvent, la situation dégénère quand Nobita essaye de jouer l'apprenti sorcier avec les gadgets de Doraemon.

สวัสดี Every Body

2007-05-23T06:51:00.000-07:00

Created by Crazyprofile.com

เปิดเทอมกันแล้ว
เป็นอย่างไงกันบ้าง?

ตั้งใจเรียนกันนะ

(( YUI ))

สงกรานต์ชื่นฉ่ำอุรา O___O''

อาจารย์ศิลป์

ค า ร า บ า ว << ^ -_- ^ >>

เรื่องกล้วยๆๆ

น้ำ ^__^"

Pêche (fruit)

Mollusca

...ในหลวงกับ...การศึกษา..ไทย...*-*

วันพ่อ

ตะลอนนนนนน

ตะลอนนนนนน

......กินเพื่อ.....สุขภาพ.....

PENGUIN

Pieniny

Éléphant

bonbon

Limoges

ดาวินซี...

homme

ทิปเล็ก ๆ น้อย ๆเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์

MY..MOM..จุ๊บ.จุ๊บ

about..รองเท้า

คอมเจ๊ง!!..

คอมเจ๊ง!!..

Golf

Angleterre

L'hirondelle

เพื่อน....

ใครคือ 2% ที่เหลือ.....""

โค-ตะ-ระ เศร้า..

ลืมยาก..อยากลืม =_=*

เจ้ากระต่ายน้อยเอ๋ย..

BG *__________*

วันชาติฝรั่งเศส....

La Joconde

song"

HBD...NA..ME

ข้อคิดสกิดใจ(=O=)

Pin (plante)

ความรัก...เหมือนตด...

Opéra de Lyon

ไอ้หนุ่มชีกอ +___+

มื้ออาหาร...กับผม

วันเกิดใครหว่า +___________+

แมวเหมียว.. ''~_~''

La pyramide du Louvre

ArT *_* \\ >_<

สุนทรภู่....

Life Today

วันวิสาขบูชา

My Dream

จะไหวไหมเนี่ย...เรา +_+!!!

Paris Hilton

news

DORAEMON

สวัสดี Every Body

...ในหลวงกับ...การศึกษา..ไทย...-

BG __________

ArT _ \\ >_<